پس سعي كنيم كه صفات خدايي در ما زنده شود: او كريم است
ما هم كريم باشيم . او رحيم است ما هم رحيم باشيم. او ستار است ما هم ستار
باشيم......

اگر مي خواهي خدا تو را صدا كند قدري معرفت پيدا كن و با او معامله كن......

زهر چه غير يار استغفر الله                            ز بود  مستعار  استغفر الله

دمي كان بگذرد بي ياد رويش                         از آن دم بي شمار استغفرالله

زبان كان تر به ذكر دوست نبود                        ز سرش  الحذر  استغفر الله

سر آمد عمر ويك ساعت زغفلت                       نگشتم هوشيار استغفر الله

جواني رفت وپيري هم سر آمد                         نكردم هيچ كار استغفر الله

(بر گرفته از كتاي كيمياي محبت)


موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
یک مناجات عاشقانه ی 4جمله ای از امیرالمونین(حتما بخونین)

خواستم از تو بنویسم. باز هم به صفحه ی سفید کاغذ پناه می برم، و رقص
قلم، که عجیب بوی تنهایی ام را می دهد. نوشتن را دوست دارم، بازی با
کلمات، عجیب آرامم می کند. من با کلمات دوست هستم، من با کلمات زندگی کرده
ام. اما میدانی، از تو نوشتن سخت است!

آخر می ترسم، می ترسم نکند از تو بنویسم و کم بنویسم. از تو بنویسم و نتوانم، نتوانم بنویسم از لذت اولین پرواز پرستوی کوچک. بنویسم و نگویم از دلشوره های دوست داشتنی یک کرم برای پروانه شدن، و از شوق غنچه
برای شکفتن، گل شدن. و آنوقت جوجه پرستو ها دلگیر شوند و کرم ها هم و غنچه
ها، و خدا نکند که دلگیر شوند و پرواز بمیرد، و کسی دیگر کرم ها را دوست
نداشته باشد و غنچه ها یادشان برود شکفتن را و گل ها فراموش شوند.

نمیدانم. نمیدانم کیستی، باور کن نمیدانم… سخت است گفتنش! آخر میدانی، سخت است توصیف چشم های خدا! مثل چشم های تو پاک و بیگناه. میدانم، خوب میدانم هیچکس باور نخواهد کرد که من، فرشته ای دیده ام. و من فرشته ای را دیده ام. و کور شوم اگر دروغ بگویم.

تو شاید آن آسمان آبی بی انتها باشی که سقفی بود برای روزهای بی پناهی ام، شاید آن رگباری از قطره های خیس باران باشی که سمفونی عاشقانه ای از سخاوت را در گوش هایم زمزمه می کرد، یا شاید خنده های معصومانه ی کودکی که بی بهانه از دیدنش خندیدم.

تو طعم آن بستنی ها، بازی ها و خنده هایی را میدهی که جز در کودکی
هایمان، هیچگاه دوباره تکرار نخواهد شد. یا همان حسی هستی که عجیب مرا به
کودکی هایم برد، و من دوباره کودکی ۱۰ ساله شدم… و خاطراتی که دلم برایشان
تنگ است. می بینی؟ باز هم دلم بهانه ی آن روزها راگرفت!

و خدا مهربان بود. وقتی که تو اشک هایم را با دست های کوچکت پاک کردی و من آرام نمی شدم. و خدا گریه کرد، آنوقت که تو همپای من گریه کردی، تا اشک هات را ببوسم. و خدا خندید، آنوقت که خندیدی، که خندیدیم، و تو چه خوب میدانستی که طاقت دیدن اشک هایت را ندارم.
بخند. بخند، قشنگ کوچکم. که با خنده های تو، خدا هم می خندد. دست های
کوچکت را به من بده، میخواهم باور کنم بودنت را. بگذار باور کنم که خواب
نیستم، که رویا نیست. تو هستی، همینجا، در کنار من. من تو را دارم.  آری، من فرشته ای را، من خود خدا را دیده ام. وقتی که لبخند می زد.

گل نازم ، تو با من مهربون باش

واسه چشمام ، پل رنگین کمون باش

اسیر باد و بارونم ، شب و روز

گل این باغ بی نام و نشون باش

من عاشقی دل خونم ، شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه ، تو با من مهربون باش

شدم خسته بس که با یک دست بسته

خیلی سخته ، حرف دلم تلخه
فرق تو با بقیه اینه که می شه بی شیله پیله

بشینه پیشت آدمو ، بتونه درد و دل کنه و

منو ول کنه و برگ رو له کنه و بهار زندگیمم سرد و گل کنه

آدم ها جلو روت می خوان خوبی زیادتو

ولی وقتی رفتی پشت سر می زنند زیر آبتو

نه ، اونا مثل تو نبودن و پایداری نداشتن

اونا تو غصه ها با من کار باری نداشتن

بیا گل نازم ، خورده بازم تعطیلی عشق

بیا دلمو بده تو یه نظم و ترتیبی بهش

گل نازم

بگو بارون بباره

که چشماتو به یاد من بیاره

تماشای تو زیر عطر بارون ، چه با من می کنه امشب دوباره

با بعضی کارام باعث می شه فکر کنی بدم ، بذار بگم می دونم که چرا دلخوری ازم

ولی چون وقتی سختی میاد یه عالمه ، گوش توئه که فقط شنوا به دادمه
به خودت می گی موقع مشکلات به یادمه ، دل گیر نشو این مرام یه آدمه!!!
با تو می رسه به سختی ها من زورم ، از گل ناز هم، خدا بوده منظورم…