درود مهمان گرامی!   ورود   )^(   ثبت نام زمان کنونی: ۲-۷-۱۳۹۷, ۰۹:۴۶ عصر



ارسال پاسخ 
 
امتیاز موضوع:
  • 0 رأی - میانگین امتیازات: 0
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

حالت موضوعی | حالت خطی
هنر معرق روی چوب
نویسنده پیام
(آخرین ویرایش در این ارسال: ۱۴-۶-۱۳۸۸ ۱۱:۰۷ عصر، توسط NINJA_KNIGHT.)
کاربر 10 ستاره
*
آفلاین
ارسال‌ها: 9,439
تاریخ عضویت: ۷ مرداد ۱۳۸۸
اعتبار: 19
سپاس ها 0
سپاس شده 611 بار در 611 ارسال
ارسال: #1
هنر معرق روی چوب



معرق در معنای كلام «اصولاً هر چیز رگه دار
را گویند » ولی مفهوم آن در این نوع بخصوص هنر، ایجاد نقش ها و طرح های
زیبایی است كه از دوربری و تلفیق چوب های رنگی روی زمینه ای از چوب یا پلی
استر سیاه شكل می گیرد.


تاریخ پیدایش این هنر به درستی مشخص نیست؛ ولی از تطبیق آن با هنر كاشی
كاری ، بدون شك رابطه این دو هنر را درمی یابیم. برای آشنایی با ریشه ی
این هنر ، صحبت از تاریخ تكوین به میان می آید و به عنوان مقدمه می توان
از گنبد سرخ مراغه كه در زمان ایلخانیان ساخته شده است، یاد كرد؛ این گنبد
نوع بسیار ساده ی كاشی كاری بدین سبك است.


كاشی كاری معرق در دوران مغول نیز به همین منوال بود و تداول آن در عصر
صفوی به اوج شكوفایی خود رسید و آثار ارزنده ای در هنر كاشی كاری پدید
آمد. این شكوفایی در زمان افاغنه و زندیه رو به افول نهاد. در دوران
قاجاریه نیز كاشی كاری معرق، تقلیدی ناقص از آثار گذشتگان بود. تا این
دوران نقشهایی كه در كاشی كاری معرق به كار برده می شد نقش های اسلیمی
بود. اما با سفر عده ای از هنرمندان به اروپا و گرایش آنان به هنر و فرهنگ
اروپایی، تغییرات و دگرگونی های بسیاری در نقشهای كاشی كاری به عمل آمد و
از آن پس طرح انسان و دیگر اشكال مانند اسلحه جنگی در هنر كاشی كاری دوران
قاجاریه نمایان شد .


از آن دوران تا به امروز، این هنر، چونان گذشته رونق نداشته است و تنها عده ی كمی از هنرمندان در زنده نگهداشتن آن كوشا بوده اند.

وجه تشابه كاشی كاری معرق با معرق كاری روی چوب در شیوه ی عمل است كه
در هر دو ، نقش ها از تركیب قطعات رنگی جنس مورد نظر شكل می گیرد.


یكی از نمونه های قدیمی موجود آمیزه ی این دو هنر، دری قدیمی و بزرگ،
متعلق به عصر قاجاریه است كه در ضلع شمال غربی محوطه وزارت آموزش و پرورش
فعلی قرار دارد. ارتفاع این ساختمان در حدود چهار و نیم متر و عرض آن سه
متر است و سردری نیم دایره در بالای آن قرار گرفته است. هر طرف این در به
سه قسمت مربع شكل تقسیم شده است:


مربع بالایی آن شیشه و دو مربع پایینی چوب برجسته و مسطحی است كه نقشهای اسلیمی معرق كاری شده در این قسمت جای گرفته است.
<div align="right">سابقه
ی معرق كاری و آموزش آن در اداره كل هنرهای سنتی به سال 1309 ه . ش برمی
گردد. در آن سال به پایمردی استاد حسین طاهرزاده بهزاد ، گروهی از
هنرمندان نام آور هنرهای سنتی از سراسر كشور در تهران گرد هم آمده و مدرسه
صنایع مستظرفه را بنیاد گذاشتند. این مؤسسه از دیرباز تا به امروز با
عنوان های گوناگونی مانند: مدرسه صنایع قدیمه و هنرستان هنرهای ملی، اداره
هنرهای ملی و مدتی نیز به عنوان یكی از واحدهای اداره كل آفرینش هنری و
ادبی در وزارت فرهنگ و هنر سابق، در تعالی و تكامل هنرهای سنتی سهم بسزایی
داشته است. این اداره كل در سال 1346 به اداره ی كارگاه های هنری تغییر
نام داد و سرانجام در سال 1357 به عنوان یكی از واحدهای دفتر پژوهش و
آفرینش به حیات خود ادامه داد . پس از پیروزی انقلاب، اداره ی مذكور به
اداره ی كارگاه های هنری تغییر نام یافت و فعالیت های خود را در اداره ی
كل هنرهای سنتی دنبال كرد. تا این زمان هنرجویان آن را منحصراً افراد
علاقه مندی تشكیل می دادند كه طی فراگیری به استخدام رسمی درمی آمدند.


از سال 1360 به استناد موافقتنامه معاونت فرهنگی وقت، واحد آموزش
مستقلی برای تعلیم هنرهای سنتی آغاز به كاركرد و سرانجام در سال 1362
تأسیس رسمی اداره آموزش این اداره كل، برای عموم مشتاقان به فراگیری
هنرهای سنتی، سرآغاز نوینی بر تداوم این هنرها شد و در كنارآن كارگاه منبت
و معرق به سرپرستی استاد سید كمال میرطیبی همچنان به فعالیت های هنری خود
ادامه داد.


در طی سالیان، معرق همپای حركت زمان پیشرفت كرد و تحولات و نوآوری های
مختلفی در آن پدیدار شد. برای آشنایی با مسیر حركت این هنر، باید به اولین
كارگاه منبت و معرق اشاره كرد كه در سال 1310 تحت سرپرستی استاد احمد
امامی، تأسیس شد باید اشاره كرد و همچنین از اساتید متقدمی چون پرویز
زابلی، عباس شهمیرزادی ، علی و خلیل امامی ، و احمد رعنا یاد كرد. ابتدا
اهم فعالیت آن كارگاه، منبت كاری بود و به تدریج در كنار آن هنر معرق نیز
پای گرفت.
<div align="right">این
هنر در آغاز برای تزئین سطح میز، بوفه، در و تكیه گاه صندلی به كار برده
می شد، و تنها نقش های اسلیمی یا گره یا پنج رنگ محدود چوب های آبنوس،
فوفل ، گلابی، سنجد و توت مورد استفاده قرار می گرفت و گاه برای تنوع، از
برش های خاتم برای اشباع نقش ها استفاده می كردند. رنگ خاتم ها به همان
پنج رنگ فوق الذكر محدود بود و به خاتم چوبی شهرت داشت.


در آن ایام، شیوه معرق كاری در مقایسه با روش امروزی بسیار متفاوت بود
و بیشتر به روش معرق هندی اجرا می شد. بدین طریق كه هنرمندان ابتدا به
وسیله كارد مخصوص منبت، محل قرار گرفتن نقش ها را روی شیء مورد نظر مطابق
طرح می كندند و سپس نقش ها را از چوب های رنگی به وسیله ی مته ای كه
اختصاص به تعمیر چینی داشت و سوهان های مخصوص و ارّه ای به نام چكی،
دوربُری می كردند و در محل مقرر قرار می دادند.


نخستین تاریخی كه در مورد اشباع نقش های كنده شده به وسیله چوب های
رنگی موجود است تابلویی مربوط به سال 1313 با نقش دوسوار كار است كه به
وسیله احمد رعنا ساخته شده و متعاقب آن تابلوی دیگری مربوط به سال 1314 با
نقش یك زن است كه توسط عباس شهمیرزادی اجرا شده است. هم اكنون دو تابلوی
مذكور در نمایشگاه اداره كل هنرهای سنتی نگهداری می شوند.


عباس شهمیرزادی هنگام اجرای تابلوی بعدی خود ، به جای كندن سطح چوب به
فكر ایجاد زمینه در اطراف نقش ها افتاد و از كنار هم قرار دادن قطعات چوب
زمینه ای در اطراف نقش ها به وجود آورد. این تابلو، با مقطع بیضی، نشانگر
نقش دو زن بود .


نخستین نمونه های موجود این روش، دو تابلوی مربوط به سالهای 1317 و
1319 است كه نقش پیكار دو سوار با یك شیر را نشان می دهد. این تابلوها
مربوط به امتحان كلاس معرق «علی و خلیل امامی» است و هم اكنون در موزه
هنرهای ملی نگهداری می شوند.
<div align="right">به
دنبال این دگرگونی ها، در سال 1316 احمد رعنا با اثر ابداعی خود به نام
شكارگاه، معرق را از حالت مسطح خارج كرد و به صورت نیم برجسته مطرح نمود
كه همین شیوه تا امروز با نام منبت معرق متداول است. زمینه ی فكری این
نوآوری از نقش های منبت كاری شده ی درهای كاخ مرمر شكل گرفت.


تا سال 1334 اجرای معرق با همان پنج رنگ محدود، متداول بود تا این كه
محمد طاهر امامی كه در پی تنوع رنگ بیشتری در معرق بود ، در اندیشه ی به
كارگیری مواد شیمیایی رنگی شد و جهت آزمون، نقش هایی روی یك راكت تنیس روی
میز با استفاده از مواد یاد شده به وجود آورد. بدین منوال در پی شناسایی
گوناگونی ِ رنگ، انواع چوب های صنعتی شناخته شد. ( این پی گیری همچنان
ادامه دارد. )


در سال 1335، تعدادی پاراوان و بوفه ی معرق كاری شده از طرف دولت چین
به دولت ایران اهدا شد كه هنگام حمل، تعدادی از آنها خسارت دید! مرمت بعضی
از آنها با زمینه سیاه به محمد غفوری محول شد . وی با تهیه ماده سیاهی
تركیب یافته از جوهر نیكروزین، پارافین و لاك الكل، قسمت های آسیب دیده را
ترمیم كرد. لازم به توضیح است كه تا قبل از شناخته شدن جوهر نیكروزین برای
سیاه كردن زمینه اشیای چوبی، صفحات موسیقی را می كوبیدند و سپس در الكل حل
كرده و مقداری پارافین به آن اضافه می كردند و ماده سیاه به دست آمده را
به وسیله پنبه بر روی شیء مورد نظر منتقل می كردند.


این گونه آزمون های پیاپی موجب پیدایش اندیشه نوینی در هنر معرق شد و
بدین سان در سال های 36 یا 37 یك پاراوان كوچك با نقش گل و مرغ توسط
عزیزالله ویزایی با زمینه سیاه كه به شیوه ی معرق های چینی بود ساخته شد و
بدین ترتیب این سبك معرق در میان انواع آن جای گرفت.


در ادامه این تحولات در سال 1344 محمد طاهر امامی تابلویی با عنوان مرغ
و آشیانه به وجود آورد كه مرغ تماماً از جنس صدف تهیه شده و كاملاً برجسته
است و تنها به وسیله یكی از بالهایش به زمینه ی تابلو متصل شده است. وی با
اجرای این تابلو به معرق تمام برجسته دست یافت.


در میان آثار معرق روی چوب كه تاكنون به وجود آمده ، «معرق خاتم»
چنانكه از نامش برمی آید، تركیبی از دو هنر بیان شده است كه مقام ویژه ی
خود را از دیر باز حفظ كرده است. از بدو پیدایش كارگاه منبت و معرق، نوع
ساده ی معرق خاتم در میان شمسه ی نقش های گره با همان پنج رنگ طبیعی محدود
اولیه به كار گرفته می شد.
<div align="right">در
سال 1337 در كارگاه خاتم سازی ، میز تحریری با نقش سیمرغ و اژدها، به
سرپرستی شادروان علی نعمت تهیه شد و برای نقش های مذكور از برش های خاتم
با رنگهای متنوع استفاده كردند كه همه به شیوه ی معرق، دُوربری و جاسازی
شده بود. این تجربه ، انگیزه ی خلق تابلویی با طرح یك طوطی از خاتم های
رنگی شد كه در سال 1342 توسط عزیزالله ویزایی، خارج از محیط كارگاه ها به
مرحله اجرا در آمد و در سال 1349 اكبر سریری نخستین هنرمندی بود كه از این
شیوه جهت ایجاد نقش یك پرنده بر روی تابلو استفاده كرد و بدین ترتیب این
سبك معرق با نام «معرق خاتم» متداول شد.


در ادامه این دگرگونی ها در سال 1349 تابلویی به سبك امپرسیونیسم از
طبیعت یك روستا كه توسط رضا شهابی (یكی از شاگردان كمال الملك) نقاشی شده
بود، به وسیله ی محمد طاهر امامی با رعایت اصول سبك یاد شده به صورت معرق
ساخته شد.


از آن پس تا به امروز، شاهد تحولاتی چند در هنر معرق بوده ایم كه این تحولات عبارتند از :

- نمایش بُعد از طریق فضاسازی ، كه تحولی در تركیب بندی های سطح گذاشته است.(تابلو بزم درویشان).

- استفاده از فلزات و سنگ (تابلو گلدان گل و زنان عشایر)

- نمایش نقش در دو سطح (دو پلانه)

- نشان دادن عمق با استفاده از پلی استر (تابلو عقاب)

موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
هنـر معرق ساقه گندم
معرق کاری
سوخت معرق، كمال هنر ایرانی
نینجا شمشیری است میان خیزران....سرعت و دقت قدرت نینجاست.....نا امیدی مرگ نینجاست
۱۴-۶-۱۳۸۸ ۱۱:۰۴ عصر
مشاهده‌ی وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ

نویسنده پیام
کاربر 10 ستاره
*
آفلاین
ارسال‌ها: 9,439
تاریخ عضویت: ۷ مرداد ۱۳۸۸
اعتبار: 19
سپاس ها 0
سپاس شده 611 بار در 611 ارسال
ارسال: #2
RE: هنر معرق روی چوب

مُعَرَّق‌کاری یکی از رشته‌های صنایع دستی است.
معرق کاری : ( فرهنگ دهخدا )
ساختن یا نصب کاشی‌های معرق ، معرق کاری در قرن ۶ هجری یعنی در دوره سلجوقیان به سمت کمال رفت و بسیار متداول گردید. در قرن هشتم هجری هنرمندان معرق کار بمراتب از هنرمندان عهد سلجوقی جلو افتادند .
در این قرن موفق شدند اجزایی را که اشکال معرق از آنها تشکیل می‌یابد کوچک‌تر کنند و لطیفترین و زیباترین اشکال بنائی و و هندسی را در مجموعه‌ای از رنگهای زیباولعاب صدفی دار بمراتب کمتر از هزینه آجرهای کاشی مینایی بود وعلت این امر واضح است . زیرا در کاشی لازم بود پس از کشیدن رنگ و نقش یک بار دیگر آن را درکوره گذارند و این عمل گذشته از هزینه اضافی که داشت چندان مورد اطمینان نبود و چه ممکن بود کاشیها از کوره سالم بیرون نیاید، صنعت معرق کاریدر قرن‌های نهم و دهم هجری به منتهای ترقی خود رسید در این دوره مراکز مهم معرق سازی شهرهای اصفهان ، یزد ، کاشان ، هرات ، سمرقند و تبریز بود.




موزائیک : ( فرهنگ دهخدا )
مجموعه مکعبهای کوچک رنگارنگ از مرمر یا اسمالت (smalt) که رسمی هندسی مانند کتاب را تشکیل می‌دهد و در سیمان کار گذاشته شده نوعی آجر که با سیمان ساده یا رنگین یا ساده ساخته شود

کاشی معرق : ( فرهنگ دهخدا )
قسمتی از خشت کاشی منقشی که نقشها را مانند عرق در آن قرار داده‌اند . قسمی کاشی مرکب از قطعات مختلف و رنگهای گوناگون که چون کنار هم قرار گیرند نقشی بدیع بوجود آید.


پیشینه

در دوران قبل از اسلام قطعات بزرگ چوبی به عنوان بخشی از ساختمان به کار می‌رفته‌است. در این دوره چوب به عنوان یکی از فراوان‌ترین مصالح طبیعی نقش مهمی در ساخت ابزار فنی و کشاورزی و حتی وسایل خانگی ایفا می‌کرده‌است. از دوره سلوکیان آثار چندانی در دست با همان شیوه معرق چوب کار می‌شود، فقط زمینه طرح یا کار را به قطعه‌های پازل مانند بریده، در کنار هم می‌چسبانند و سپس باز هم برای مراحل تکمیلی به کارگاه رنگ فرستاده می‌شود.
معرق زمینه آجری: با همان شیوه معرق زمینه چوب کار می‌شود، فقط تفاوت کار در این است که زمینه طرح به صورت آجری بریده و در کنار هم چیده می‌شود. آنگاه مراحل تکمیلی را به صورت رایج طی می‌کنند.
نازک بری در معرق: در این شیوه از معرق، ابتدا قطعات طرح مورد نظر معرق بریده می‌شود. آنگاه به وسیله اره مویی معمولی برش‌های بسیار ظریف و نزدیک به هم در تمامی قسمت‌های طرح داده می‌شود، برش‌هایی که به فاصله‌های میلیمتری در کنار هم داده می‌شود. سپس چوبهای شکل داده شده در کنار هم بر روی زمینه‌ای از تخته روکش شده و غالباً بدون هیچ نوع تزئینی چسبانده می‌شود.
معرق منبت: معرقی که نقشهای آن برجسته‌است معرق منبت گفته می‌شود برای ساخت معرق منبت ابتدا همه قطعه‌ها را مانند معرق می‌برند و بعد آنها رابه طور مجزا به شیوه منبت کاری ساخت و ساز نموده، کنار یکدیگر جفت و جور می‌کنند. در پایان قطعه را رویزیر کار در محل مربوط نصب می‌کنند.
ابزار

ابزار کاری که در کارگاه معرق به کار می‌رود عبارت‌اند از:
اره دست - اره مویی– اره چوب بر – اره فلز – پرس دستی (پیچ دستی) – پیشکار – تیزک – چکش – سوهان تخت – سوهان چوب ساب – کمان اره – رنده دستی- سنگ نفت – گازانبر – لیسه – ماشین پرداخت – مته دستی – میخ - سمباده - چسب چوب و در نهایت پس از پرداخت نهایی توسط سیلر - کیلر ویا رزین پلی استر اسپری می‌شود
مواد اولیه

برای معرق کاری، وجود انواع چوب با تنوع رنگی ضرورت دارد و در انتخاب چوب باید مواردی چون استحکام و خشک بودن چوب و قابلیت اره شدن و رنده شدن را در نظر گرفت. هم چنین از صدف، عاج، فلزات در معرق استفاده می‌شود. --
[ویرایش] مراحل اجرای یک طرح معرق

ابتدا طرح مورد نظر را قلم گيري و نقوص آنرا برطرف كرده سپس با توجه به رنگ چوب و زيبايي كار چوب هاي لازم را تعيين كنيدو جهت راحتي كار و ير روي تمام قسمت‌هاي طرح نوع چوب مورد نظر را يادداشت كنيد سپس تخته پشت کار را به اندازه طرح مورد نظر انتخاب کرده، به روی آن یک ورق از نایلون قرار می‌دهند، انگاه طرح و نقشه مورد نظر را بر روی کاغذ آورده و به وسیله چسب آهن آن را بر روی تخته سه لایی می‌چسبانند، پس از آن تکه‌های مختلف طرح با اره مویی بریده شده قطعات مختلف آن را به وسیله میخ سایه بر روی تخته زمینه به طورموقت نصب می‌کنند. آنگاه قطعات طرح را جداگانه بر روی چوب‌ها با رنگ‌های مورد نظر به وسیله همان میخ سایه نصب کرده و روی چوب پیشکار قرار داده و به وسیله اره مویی دور طرح را روی تخته بریده و حال قطعه چوب بریده شده را در جای خود مطابق نقشه روی تخته پیشکار به وسیله میخ سایه موقتاً نصب می‌کنند. بدین ترتیب با این روش همه نقش‌های خرد شده را از رنگ‌های مختلف چوب، صدف و عاج تهیه و جایگزین مدل می‌کنند. هنگامی که تمام چوب‌های رنگی جایگزینی طرح اولیه شده، چسبی از سریشم و پودر امرا تهیه کرده و به وسیله انگشت سبابه روی تمام شیارهای بین تکه‌های قرار می‌دهند. به این طریق تمام شیارهای بین نقوش پر می‌شود و قطعات به طور کامل به هم چسبیده و ثابت می‌شود. دراین مرحله میخ‌های سایه را از روی طرحها بر می‌دارند و آنگاه نوبت به نایلونی می‌رسد که قبلاً در زیر کار و روی تخته پشت کار قرار داده شده بود، آن را نیز برداشته و نقش‌های چسبیده شده را بر می‌گردانند و پشت آنها را سمباده نرم می‌زنند. در نتیجه چسب‌هایی که از میان شیارها به پشت کار نفوذ کرده، پاک می‌شود. حال سطح تخته پشت کار را به وسیله کاردک به چسب گرم آغشته کرده، نقشه معرق شده را روی آن می‌چسبانند و برای ثابت نگاه داشتن آن دو میخ سنجاقی در بالا و پایین آن نصب می‌کنند. در این مرحله لایه‌ای از نایلون و قطعه‌ای از نمد یا پتوی ضخیم را روی نقشه معرق شده قرار داده ترکیب فوق را در میان دستگاه پرس گذاشته، تحت فشار می‌دهند و بعد از گونیا کردن تابلو، اضلاع آن را رنده می‌کنند. سطح تابلو رابه دلیل متفاوت بودن ضخامت چوبهای صنعتی، با ماشین سمباده می‌سایند تا یکنواخت و صیقلی شود. حال محیط تابلو را به وسلیه نوار چسب کاغذی به طریقی که ۲ یا ۳ میلیمتر آن از سطح تابلو بالاتر قرار گیرد چسبانده مخلوط پلی استر آماده شده را به طور یکنواخت روی صفحه مورد نظر می‌ریزند تا کاملاً سطح را بپوشاند. بعد از خشک شدن پلی استر به وسیله سمباده لرزان آن را می‌سایند تا رنگ چوب از زیر پلی استر ظاهر شود و مجدداً برای شفافیت بیشتر، قشری از پلی استر شفاف بر آن پاشیده و سمباده می‌زنند. در پایان به وسیله دستگاه پرداخت و مواد جلا دهنده سطح کار را پرداخت می‌کنند.
منبت

هنر کنده کاری نقوش به روی چوب را منبت گویند. قابل توجه‌است که منبت می‌تواند به صورت یک تکه یا چند تکه انجام شود هرگاه منبت کاری بر روی چوب بزرگ یک تکه انجام شود، منبت یک تکه و هرگاه منبت کاری بر روی تکه‌های کوچکی انجام شود، منبت چند تکه خواهد بود. منبت بر حسب نوع برجستگی که در کار آن به وجود می‌آید به پنج دسته تقسیم می‌گردد: منبت کم بر جسته، منبت نیم برجسته، منبت تمام برجسته، پیکره، قلم زنی بر روی چوب
[ویرایش] ابزار کار

مغار: وسیله‌ای است برای تراشیدن چوب که انواع آن در ذیل نام برده شده مغار کبریتی- مغار تخت یا صاف – مغار نیم باز – مغار [گلویی] – مغار شفره کلیه مغارهای نامبرده دارای خمیده یا کج نیز هستند که در جاهایی که امکان استفاده از مغار صاف نباشد، از مغار کج استفاده می‌شود.
سوهان: برای ساییدن چوب و دیگر ابزار منبت کاری به کار می‌رود و انواع آن شامل موارد زیر می‌شود. سوهان دو سر صاف – سوهان دو سر کج – سوهان سه پهلوی سه گوش- سوهان سه پهلوی صاف – سوهان نیم گرد – سوهان دم کاردی – سوهان دم موشی – سوهان گرد – چوب ساب
[ویرایش] مواد اولیه

شامل: ۱- چوب‌های محکم و بدون گره که برای این منظور چوب‌های آبنوس، بقم، شمشاد، فوفل، عناب، و گردو و .... از همه مناسب تر هستند.
۲- عاج، صدف و استخوان
روش کار

ابتدا طرح بر روی زمینه چوب منتقل می‌شود و با بستن کار به گیره دستی هنرمند شروع به کار کرده و ابتدا خطوط محیطی طرح با مغار مشخص می‌شود سپس بابرداشتن زمینه کار به صورت یکنواخت و به وسیله مغارهای مختلف منبت کار روی چوب ادامه پیدا می‌کند. پس از پایان کار منبت کاری، سطوح کار با سنباده بسیار نرم، صاف و صیقلی می‌شود. در مرحله به سطح کار روغن با پلی استر زده می‌شود تا چوب بر اثر مرور زمان ترک نخورد و در مقابل رطوبت مقاوم باشد.
[ویرایش] انواع منبت

از انواع منبت می‌توان نمونه‌های زیر را نام برد:
منبت کمی بر جسته: نوعی از منبت است که در آن هنرمند منبت کاری خود را به حدی برساند که نقش برجسته‌ای که به وجود آورده از سطح زمینه کار بیرون نیاید و هم سطح حاشیه اطراف کار باشد. منبت بر جسته: شیوه کار این گونه که مراحل منبت یک چوب را تا آنجا پیش می‌بریم که برجستگی‌های طرح از رویه کار کاملاً بیرون خواهد زد. پیکره: هنرمند طرح خود را بر روی حجمی از چوب به شیوه‌های چسباندن، فوکپی، یا از طریق کاغذ کاربن یا طراحی مستقیم بر روی چوب انتقال می‌دهد، آنگاه از برجسته‌ترین قسمت طرح کار خود را آغاز می‌کند و توسط مغارهای و لوازم رایج در این زمینه مشغول کنده کاری بر روی چوب می‌شود. در تمام کار، طرح به صورت کاملاً بر جسته و دارای حجم چوب از داخل بیرون آمده و اطراف آن خالی از هر گونه چوب خواهد بود.
نینجا شمشیری است میان خیزران....سرعت و دقت قدرت نینجاست.....نا امیدی مرگ نینجاست
۱۴-۶-۱۳۸۸ ۱۱:۰۵ عصر
مشاهده‌ی وب‌سایت کاربر یافتن تمامی ارسال‌های این کاربر نقل قول این ارسال در یک پاسخ

ارسال پاسخ 

کاربرانِ درحال بازدید از این موضوع: 1 مهمان
پرش به انجمن:


موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
موضوع: نویسنده پاسخ: بازدید: آخرین ارسال
  وقتی هنر به دندان گرفته شد Yağmur. 2 811 ۵-۵-۱۳۹۴ ۰۲:۳۶ عصر
آخرین ارسال: زندگی کن
  نقاشی روی ظروف سفالین لعابدار Yağmur. 0 583 ۱۷-۴-۱۳۹۴ ۰۳:۵۱ عصر
آخرین ارسال: Yağmur.
  مخمل‌بافی، شكوه هنر بافندگی ایران Yağmur. 0 599 ۱۷-۴-۱۳۹۴ ۰۳:۴۹ عصر
آخرین ارسال: Yağmur.
  تاریخچه هنر مشبك Yağmur. 0 592 ۱۷-۴-۱۳۹۴ ۰۳:۴۷ عصر
آخرین ارسال: Yağmur.
  عبابافی رشته کم رونق صنایع دستی Yağmur. 0 577 ۱۷-۴-۱۳۹۴ ۰۳:۴۶ عصر
آخرین ارسال: Yağmur.


درباره ایران فروم

تالار گفتگوی ایرانیان از سال 1387 هجری شمسی فعالیت خود را آغاز کرده و هم اکنون با بیش از 850.000 کاربر ثابت بزرگ ترین تالار گفتگوی فارسی زبان در جهان می باشد.

برای سفارش تبلیغات در ایران فروم کلیک کنید

لینک دوستان

لینک دوستان