تایپک مخصوص جملات و شعر های عاشقانه

امشب زغمت میان خون خواهم خفت

وز بستر عافیت برون خواهم خفت

باور نکنی خیال خود را بفرست

تا در نگرد که بی تو چون خواهم خفت........

__________________

بیا با شبنم های گل سرخ وضو سازیم بیا با شقایق
میثاقی دوباره ببندیم و به سمت دشت نور سجده کنیم بیا کینه ها را از سینه
بزداییم و وجودمان را پر از آینه کنیم و بیا عشق را تجربه کنیم.

__________________

دریغا که سنگفرش کوچه ها زیر رگبار کینه های این جماعت فرسوده می شود و من زیر این باران نامهربان خیس می شوم. چترهای محبت بسته است و باید هوای غم آلود خاطره ها را تنفس کرد




موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
جملات قصار از بزرگان
شعر های عاشقانه
عاشقانه
جملات عاشقانه از دانشمدان بزرگ جهان
شعرهای فریدون مشیری در این تاپیک
اس ام اس ها و پیامک های عاشقانه ...
شعر های عاشقانه از فریدون مشیری
جمله هاي عاشقانه از گارسيا ماركز
آواز عاشقانه
درد و دل های عاشقانه

ديشب بود !

جايی ميان شک و يقين !

نياز به تازه شدن بيداری ام را می آزرد و خوابهايم آشفته تر از قبل ؛ ميل به رويای لبخند تو داشت ...

انگار ساليان سال ؛ حال در خود مانده ی ايمانم تحويل نشده بود .....

بايد پنجره را به سمت نگاهت می گشودم .

می خواستم حضورت را نفس بکشم و در صداقت چشمانت شناور شوم !

گذاشتم برايم عشق را تلاوت کنی تا با تفسير لحن صميمی ات تپشهای قلبم انعکاس نام تو باشد .....

و تو عجب صدايی داشتی .........

ـــ يک دشت مخمل سبز که بر قامت کوهی استوار می درخشيد ـــ

مخصوصاْ وقتی در نخستين سپيده ی ديدار ؛ اذان عاشقی سر دادی !!!

حالا من بايد بروم ....که تا هزاران رکعت شکر به جا آورم!!!

باید بروم!

-----
رنگ ها اثر خود را از دست داده اند يا من اينگونه مي بينم . هر سپيدي به سياهي مي ماند و هر سياهي با تصويري مبهم به اشتباه گرفته مي شود.
نمي دانم . شايد نقش ما آدم ها نيز سيه و مبهم شده و ما، در اين وادي ناكجاآباد ، احساس را فراموش كرده ايم و قدرت عظيم محبت كردن را ؛ دوست داشتن و مهربان بودن را . ما آدم ها ، بي اثر شده ايم ، مانند خودكاري كه جوهر تمام كرده ، احساس مان نيز تمام شده است.
شايد ، ما درختاني تنها و تكيده هستيم ، رها شده در دشت خشك زندگي و با تحمل احساس خستگي از گذر ساليان سال.

مرا صدا كن

مرا صدا كن تا در قعر تاريكي نمانم و از نور بسرايم. اگر صداي تو را بشنوم، اگر نام مرا بر زبان بياوري، نيلوفرانه به سوي تو قد مي كشم. مرا صدا كن تا در كوير نمانم و با صداي روشن تو چون غنچه شادمانه بشكفم.
__________________
من فكر ميكنم ,صد قرن سكوت بنفشه ها تفسيري جز فرار از فرياد ندارد.
پس درد دلهايت را بلند بلند برايم بگو.
شيشه تنهايي قلب من منتظر سنگ است
__________________
ديگر هيچ ... ديگر هيچ ...

تنها ميخواهم تو را داشته باشم ، تو را با تمام بوي ياسي كه چشمهايت ميدادند، دلم براي لحظه اي كه از تو ميخواستم عينكت را برداري و پر شدن فضا از رنگ پاكي دلت تنگ شده ...


صبر كن عشـــق زمينگير شود بعد برو
يا دل از ديدن تـــو سير شود بعد بــــرو

يك نفر حسرت لبـــــخند تـــو را ميبارد
خنده كن عشق نمك گير شود بعد برو

چقدر گرفته دلت ،مثل آنكه تنهايي
چقدر هم تنها
خيال مي كنم دچار آن رگ پنهان رنگها هستي
دچار يعني؟
عاشق
وفكر كن كه چه تنهاست،اگر كه ماهي كوچك
دچار آبي درياي بيكران باشد
چه حس نازك غمگيني!
وغم اشارت تلخي به رد وحدت اشياست
وغم
اشارت تلخي
به رد
وحدت
اشياست.
(سهراب)

لحظه ها را اگر از دست بدم، همچو عروسكف مو فرفريف كودكيهايم فراموش خواهم شد.
سالها را بايد بشمارم تا دوباره به اولين روزف تابشف آفتابي دوباره برسم.
ساعتها را بايد دورتا دورف باغچه بگذارم تا چشمهايف گلها نگران نشوند و بي خبر نمانند از عقربه ها.
به باغبان ميگويم اين بار دانه هايف صبر را با صبوري در خاكف وجودم بكارد و با هر لرزش هر روز آبشان دهد تا نفسي تازه كنند.
از شكوفه ها ياد ميگيرم رفتن در سرما و باز آمدن در بهار را تا شايد بتوانم بروم و بي آنكه گلبرگهايم پر پر شوند باز آيم.

من از غربت غمگين نيستم، حتي گاهي هم احساس خوشبختي ميكنم ولي دلتنگي كه به سراغم ميايد ديوانه ميشوم و ديگر دل در جايش نميماند و بي صبرانه طاقتش طاق ميشود و مرا سرزنش ميكند كه چرا؟ چرا وطنت را ترك گفته اي؟؟
__________________
در شبي تاريك
كه صدايي با صدايي در نمي آميخت
و كسي كس را نمي ديد از ره نزديك،
يك نفر از صخره هاي كوه بالا رفت
و به ناخن هاي خون آلود
روي سنگي كند نقشي را و از آن پس نديدش هيچكس ديگر
شسته باران رنگ خوني راكه از زخم تنش جوشيد و روي صخره ها خشكيد.
از ميان برده طوفان نقش هايي را كه بجا ماند از كف پايش
گر نشان از هر كه پرسي باز
بر نخواهد آمد آوايش

من كه غريبانه در خيابان قدم ميزدم غريبانه به مردم نگاه ميكنم...
خودم هم نميدانم به كجا ميروم، از چه رو به راه افتادم...
چرا احساس ميكنم كه نگاه هر فرد بر روي من سنگيني ميكند؟
من كجا هستم؟ كي به اينجا آمدم؟؟ چرا كسي همراه من نيست...
مگر وقتي مي آمدم او با من قدم برنميداشت؟؟

گيج شده ام من گيج... بگذاريد بروم... نميدانم به كجا، از چه رو...

بگذاريد بروم...
__________________
اينبار ، باز هم يك لحظه رود نگاهت چشمهايم را ستاره باران كاشت ... باز هم فراموشي كه هر چه ميخوانمش دورتر ميرود دود شد .... بي تو .... پيش از اين همه روزش تو بودي ، لبخندت و رنگين كمان حرفهايت و اينبار .... بي تو .... زلال بي نصيب چشمهايم وجود تو را بال ميزند .... خوشا نظربازيا كه تو آغاز ميكني ....

بنام خداوند مهربانی هاوسلام بر صاحب الزمان که تنهایم نگذاشت
شهر من شهر رهایی است شهر زیبای بهاریست

عاشقم عاشق عشقی که برایم چو رهایست
نه ان عشق مجازی که بدو نباشدم نیازی
ای پرستوی مهاجر چون بود اشنایی
دیدی اشنایی خاک که نبودش خاکی پاک
دل بگیرو با خود بکن عزم افلاک

---------
من به تو محتاجم مثل انسان به هوا مثل بنده به خدا مثل آدم به حوا. من به تو محتاجم مثل يك ماهي به رود مثل ساحل به صدف مثل تاري كه به پود. من به تو محتاجم مثل عاشق به گناه مثل پاييز به باد يا پلنگ به عكس ماه من به تو محتاجم مثل خاكي كه به آب مثل دريايي به موج مثل شعر به حس ناب من به تو محتاجم مثل انساني به مرگ مثل كوهي كه به نور فصل پاييزي به برگ من به تو محتاجم من به تو محتاجم نه به لحظه*اي وداع من تو را مي خواهم من به تو محتاجم نه به آخرين نگاه.

لحظه*هاي غم*انگيز دوري



سلام، نامت را مي*دانم ولي با مرامت آشناترم و بغض پنهان شهرهاي مني تو هذيان غم*انگيز شب*هاي مني. سپيدترين دل و سياه*ترين چشمي، اما آيا تو مرا به خاطر مي*آوري؟ من همانم كه گر مي*گيرم از ياد وعده*هاي فراموش شده تو و عاشقانه فرو مي*ريزم در زير حجم سنگين باران خاطراتت. لحظه*هاي با تو بودن را چگونه مي توان از ياد برد؟ بي*آنكه به ديدارت هوس داشته باشم خيس انتظار توأ. بي تو دنيا براي من ديناري نمي*ارزد.

هر لحظه ياد برق چشمانت به زخم خانه سينه*ام نمك مي*زند و من بدون شرار نگاهت چگونه نفس به سينه برم؟ آيا تو مرا به خاطر نمي*آوري؟ من همانم كه روزي خواستي اجازه بدهم دوستم بداري و من در پاسخ سپيدترين خواهش تو، سياه*ترين سكوت را تحويلت دادم خواستم تا از تو بگريزم تا به خود برسم غافل از اينكه از تو مي*گريختم تا به هيچ برسم. آري به هيچ ... مهربانم به من حق بده كه دوستت داشته باشم.

به من حق بده! نيستي كه ببيني از دور*ي*ات تمام شعرهايم تاول زده*اند! كجايي كه ببيني بي تو نفسهايم بوي مرگ مي*دهند؟ كاش بودي و مي*ديدي كه بي*تو آخرين نفسهايم را به تاراج مي*گذارم. اما تو را به حرمت و قداست عشقمان قسم مي*دهم كه براي هميشه مرا از ياد ببر.

بگذار آنقدر تنها بمانم و آنقدر تنها بگريم كه تمام نوشته*هايم بوي باران بگيرد. مهربانم تو در وصف كوتاه من نمي*گنجي.

در آخر دلت را به آهن بسپار و مرا به سرخي خون دل شقايق.

عشق يعني...


عشق يعني مستي و ديوانگي
عشق يعني با جهان بيگانگي

عشق يعني شب نخفتن تا سحر
عشق يعني سجده*ها با چشم*تر

عشق يعني سر به دار آويختن
عشق يعني اشك حسرت ريختن

عشق يعني در جهان رسوا شدن
عشق يعني مست و بي پروا شدن

عشق يعني سوختن يا ساختن
عشق يعني زندگي را باختن

عشق يعني انتظار و انتظار
عشق يعني هر چه بيني عكس يار

عشق يعني ديده بر در دوختن
عشق يعني در فراقش سوختن

عشق يعني لحظه*هاي التهاب
عشق يعني بحظه هاي ناب ناب

عشق يعني سوز ني، آه شبان
عشق يعني معني رنگين كمان

عشق يعني شاعري دلسوخته
عشق يعني اتشي افروخته

عشق يعني با گلي گفتن سخن
عشق يعني خون لاله بر چمن

عشق يعني شعله بر خرمن زدن
عشق يعني رسم دل بر هم زدن

عشق يعني يك تيمم يك نياز
عشق يعني عالمي راز و نياز

عشق يعني با پرستو پر زدن
عشق يعني عالمي آب بر اذر زدن

عشق يعني چون محمد(ص) پا به راه
عشق يعني همچو يوسف قعر چاه

عشق يعني بيستون كندن به دست
عشق يعني زاهد اما بت پرست

عشق يعني همچو من شيدا شدن
عشق يعني قطره و دريا شدن

عشق يعني يك شقايق غرق خون
عشق يعني درد محنت در درون

عشق يعني يك تبلور يك سرود
عشق يعني يك سلام و يك درود