حالت موضوعی | حالت خطی

m-azhari

امام حسين عليه السلام در عوالم وجود و جايگاه
ايشان ازاول خلقت آن حضرت قبل از آفرينش و بعد از آفرينش تا روز
قيامت

حسين
مخلوق نخست
بيشتر حكما،
علما و متكلمان در تعيين اولين مخلوق با هم اختلاف نظر دارند، اما بر اساس روايات
صحيح فراوان ، اولين مخلوق ، نور پيامبر اسلام صلى الله عليه وآله مى باشد، كه نقل
سليم نيز بر آن دلالت دارد؛ چرا كه اشرفيت و كثرت اعتنا و محبوبيت در پيشگاه خداوند
تعالى ، موجب تقدم در آفرينش است . در بعضى روايات (ديگر) آمده است كه نور پيامبر
اسلام (ص ) و ائمه عليهم السلام اولين مخلوق است .
پس چون اين حقيقت به اثبات
رسيده است كه اولين مخلوق نور نبى (ص ) و يا نور آن حضرت و ائمه اولين عليهم السلام
است ، مى توان گفت كه اولين مخلوق همان نور حسين عليه السلام است ؛ زيرا پيامبر (ص
) فرمودند: حسين منى و انا من حسين حسين از من است و من
از حسين . و در روايت ديگرى آمده است ؛ انا من حسين و حسين منى
من از حسينم و حسين از من .
بنابراين حسين اولين مخلوق و اولين چيزى است
كه از روز اول ايجاد شده است و هر مخلوقى تابع آن حضرت است .
همه موجودات بر حسين گريانند
اگر همه موجودات بر حسين عليه
السلام گريانند، جاى شگفتى نيست و اگر مى گوييم هر مخلوقى بر او اشك مى ريزد،
مبالغه يا گزافه گويى نكرده ايم ، چنانچه از باب تمثيل و استعاره هم نمى باشد؛ حتى
زبان حال و يا فرض ‍ ديگرى هم در كار نيست ، بلكه هم موجودات از جمله پيامبر، فرشته
، ملك ، جن و انس ، شيطان ، بهشت و جهنم ، درخت و گياه و حيوان ، خورشيد و ماه ،
همه جهان ها، ماه ها و آسمان ها، زمين ها و ساكنان آنها هم ، همه براى او گريه مى
كنند، و گريه هر موجودى بر حسب آن مورد، گريه حقيقى است و منظور از گريه ، گريه هر
چيزى بعد از شهادت آن حضرت نمى باشد، بلكه مقصود گريه موجودات قبل از قتل امام عليه
السلام نيز است . همان طور كه در زيارت منقول از حضرت حجت (عج ) در ماه شعبان آمده
است كه آسمان و هر كه در آن است و زمين و هر چه در روى آن است ، به حال آن حضرت
گريانند.
حتى وسايلى كه به واسطه آنها حضرت به شهادت رسيد نيز از جمله گريه
كنندگان بر امام حسين عليه السلام هستند، چنانچه حكيم در قصيده خود گفته است ؛

السيف يفرى بنحره
باكيا

والرمح ينعى قائما و
ينثنى

فالنبل يصيبه و يبكى

والرمح شائل للراس يبكى ⁽⁵⁾

قاتلان آن حضرت هم
خارج از گريه كنندگان بر ايشان نيستند؛ زيرا آنها نيز به وجود عام و ماهيت شان دچار
انكسار مى شوند و به حقايق و فطرتشان بر حسين عليه السلام گريانند، ولى به مقتضاى
صفات افعالى اختيارى ، در آتش جاودانند. و گريه نمى كنند مگر وقتى كه از اعمال خود
غافل باشند كه در اين حال گريه ظاهرى و اختيارى دارند، مانند كسى كه خدا را از روى
ستم و طغيان انكار مى كنند، اما جان و روح شان به خدا يقين دارد.⁽⁶⁾
مقصد
دوم ؛ در اين محل نور امام بعد از خلق آن
سخن در اين مقصد در بيان نور امام
پس از خلق و انتقال نور تا هنگام ولادت است . بدان و آگاه باش كه خداى جل جلاله
همواره يگانه بوده در حالى كه نه مخلوقى بود و نه زمان و مكانى . و چون خلقت را
آغاز كرد نخست افضل مخلوقات را آفريد و از نور آن ، نور على ، فاطمه ، حسن و حسين
عليهم السلام را مشتق ساخت و براى آنان جايگاه ها و عوالم متعدد و مختلف به وجود
آورد. چنانچه اين معنا از مجموع روايات معتبر ظاهر مى شود.
آنگاه نور آن حضرت را
يك بار در پشت آدم و يك بار در انگشتان او و بار ديگر در پيشانى آدم و سپس در
پيشانى تمام پدران ايشان از آدم تا پدر بزرگوار پيامبر، عبدالله بن مطلب و در
پيشانى تمام مادران ايشان - به هنگام حامله شدن از كسانى كه آن حضرت در صلب او بود
- از حوا تا مادر نبى اسلام ، آمنه بنت وهب ، قرار داد.
ما معتقديم كه مصدر همه
انوار اين جهان ها، نور نبى صلى الله عليه وآله است و امتياز نور حسين عليه السلام
اين است كه از نور نبى است ؛ چرا كه حسين از اوست و او از حسين . و هنگامى كه اين
دو از هم جدا شدند، نور حسين خصوصيت (خاص ) خود را يافت ، چرا كه رؤ يت آن موجب حزن
و اندوه گرديد. اين امر براى آدم - هنگامى كه آن انوار در انگشتانش ظاهر شد - اتفاق
افتاد و نور حسين عليه السلام در انگشت ابهام بود. اين اثر تا به حال نيز باقى است
. مثلا اگر كسى كه خنده بر او غلبه پيدا كرده است ، به پشت انگشت ابهام خود بنگرد،
اندوه بر او غالب مى شود. اين حالت براى ابراهيم عليه السلام نيز اتفاق
افتاد.
همچنين بر زبان آوردن نام آن حضرت و شنيدن آن نيز موجب حزن مى شود؛ اين
مساءله درباره آنچه منتسب به نور آن حضرت است نيز صادق مى باشد. كما اينكه در حديث
ميخ ‌هاى پنج گانه كه جبرئيل امين آنها را براى حضرت نوح عليه السلام آورد تا با
آنها اطراف كشتى را ميخ ‌كوب كند، آمده است : هر ميخى به نام يكى از انوار پنج گانه
بود، وقتى نوح منتسب به نور امام حسين عليه السلام را گرفت ، آن ميخ درخشيد و از آن
رطوبتى به رنگ خون احساس كرد. در اين باره سئوال كرد، به او گفته شد: آن ميخ منتسب
به حسين است و سبب ظهور خون از آن ، شهادت ايشان است كه به نحو خاصى صورت گرفت
.
حسين عليه السلام نور غالب
نورى بر پيشانى مادران به هنگام
باردار شدن به يكى از اجداد پيامبر (ص ) ظاهر مى شد و همچنين بر جبين آمنه به وقت
باردار شدن به پيامبر اسلام ظاهر شد، نشانه آن است كه آن مادران از اين انوار
نيستند؛ بنابراين وقتى وقتى به آن نور حامله مى شدند، اثر نور در پيشانى آنان ظاهر
مى شد، اما آنجا كه مادر خود از انوار باشد، وجهى براى ظهور نور نيست و بويژه نور
بر چهره ظاهر مى شد، اما آنجا كه مادر خود از انوار باشد، وجهى براى ظهور نيست و
بويژه نور بر چهره ظاهر نمى شود. به همين خاطر وقتى حضرت زهرا سلام الله عليها به
امام حسن مجتبى عليه السلام حامله شد، نور ديگرى بر چهره زهرا ظاهر نشد؛ لكن ويژگى
امام حسين عليه السلام طورى است كه وقتى مادر به حسين عليه السلام حامله شد، پيامبر
اسلام (ص ) به فاطمه فرمودند: من در چهره تو نورى مى بينم و به
زودى حجتى براى خلق خدا از تو متولد مى شود. و زهرا (س ) فرمود: چون به اين فرزند حامله شدم ، در شب نيازى به چراغ نداشتم
.
بنابراين خصوصيت نور حسين اين است كه بر نور ظاهر مى شود و بر آن غالب
مى گردد، لذا شخصى كه در هنگام شهادت آن حضرت ، در وسط روز پيكر مباركش را بر زمين
افتاده ديد، گفته است : به خدا سوگند نور سيماى او مرا به خود
مشغول كرد، بدان گونه كه از نظر و تاءمل در كيفيت قتل آن بزرگوار غافل شدم
.
و از ديگر ويژگى هاى آن حضرت اين كه ؛ هيچ مانع و حاجبى نور ايشان را
نمى پوشاند، همان شخص راوى مى گويد: نديدم كشته آغشته به خاك و
خونى را كه نورانى تر از چهره حسين باشد. خاك و خون ، مانع از نور حسين كه
بر هر نورى غالب است ، نشده بود.
مقصد
سوم : جايگاه حسين عليه السلام بعد از ولادت
دستان مبارك پيامبر اسلام (ص )
نخستين محلى بود كه امام حسين عليه السلام پس از ولادت در آن جاى گرفت . پيامبر
رحمت در آستانه خانه ايستاده و منتظر ولادت فرزندش حسين عليه السلام بود. امام در
لحظه ورود به اين جهان در حال سجده بود، پيامبر (ص ) به اسماء فرمود: فرزندم را
بياور. اسماء را در پارچه اى از پشم پوشيده نزد آن حضرت آورد. پيامبر با دستان
مباركش حسين عليه السلام را گرفت و به او نگاه كرد و گريه سر داد و فرمود: اى ابا عبدالله ! مصيبت تو براى من سنگين است .
كتف شريف
جبرئيل و پيامبر نيز جايگاه ديگر حسين بود. گاهى هم بر پشت و سينه مبارك پيامبر مى
نشست . حضرت رسول گاهى امام حسين را روى دست بلند مى كرد و دهان او را مى بوسيد و
گاهى او را به قدرى بلند مى كرد تا همه مردم ايشان را ببينند. زمانى روى دست حضرت
على عليه السلام قرار مى گرفت و حضرت امير او را بلند مى كرد و پيامبر او را مى
بوسيد. آنگاه كه پيامبر نيز در حال احتضار بود حسين عليه السلام را بر سينه خود
نشاند و بوسيد و فرمود: يزيد را با فرزند من حسين چه كار است .
خدا به يزيد بركت ندهد.
مقصد
چهارم : حسين و محل شهادت ، بعد از شهادت وقبل از دفن

امام حسين عليه السلام قبل از دفن نسبت به
هر پيامبر و امامى كه كشته شده است ، ويژگى هايى دارد؛ زيرا اگر برخى از آنان كشته
و يا مسموم شدند، در خانه يا محراب و يا در طشت بوده و اين موضوع براى هيچ كدام از
آنها اتفاق نيفتاده كه پيكر بر خاك افتاده باشد. چه مصيبت بزرگى !!
ويژگى ديگر
اينكه وقتى به شهادت رسيد جسد مباركش را به آسمان ها بردند؛ سپس به سرزمين كربلا بر
گرداندند و سه روز بر زمين افتاده بود. و ديگر اينكه سر مبارك حسين عليه السلام را
در مكان هاى مختلف گرداندند؛ روى دست ها گرفتند، بر روى سر نيزه ها نصب نمودند، به
درخت آويزان كردند، بر در خانه يزيد و بر دروازه دمشق نصب كردند. در طبق نزد ابن
زياد گذاشتند و با طشت پيش يزيد بردند و آن را در سرزمين هاى بسيار از كربلا تا شام
- و مى گويند از شام تا مصر و از مصر تا به مدينه - و از شام به كربلا يا از شام به
آسمان بردند.
مقصد پنجم : حسين و برزخ

جايگاه حسين در برزخش
نيز خصوصيت ديگرى دارد؛ در حديث آمده است كه حسين در يمين عرش قرار دارد و به
قتلگاه ، لشگرگاه و زائران خود مى نگرد. آن حضرت بهتر از هر كسى ، آنها را مى شناسد
و به مقام و منزلت زائران خود در نزد خداوند آگاه است . حسين گريه كنندگان بر خود
را مى بيند و براى آنان طلب آمرزش مى كند و مى فرمايد: اى گريه كننده بر من ، اگر
بدانى كه خداوند چه چيزى را براى تو فراهم كرده ، خوشحالى ات بيش ‍ از غم و غصه ات
مى شود.
مقصد ششم : جايگاه حسين عليه
السلام در روز حشر
در
روايات آمده است كه امام حسين عليه السلام در روز حشر مجلسى دارد كه از خصوصيت ويژه
اى برخوردار است . اهل آن مجلس كه گريه كنندگان و زائران آن حضرت از آن جمله اند،
با آرامش و اطمينان خاطر چنان شيفته سخنان امام حسين عليه السلام مى شوند كه از همه
لذت ها چشم مى پوشند و هر چند مى پوشند و هر چند همسران بهشتى آنان ظاهر مى دارند
كه ما در بهشت مشتاق شما هستيم آنها سخن امام حسين را بر آن همسران و بهشت و ترجيح
مى دهند. همچنين امام حسين عليه السلام در محشر جايگاه خاصى دارد كه به موجب آن اهل
محشر مضطرب مى شوند و آن زمانى است كه حسين عليه السلام بى سر و در حالى كه از رگ
هاى گردنش خون مى ريزد، ايستاده محشور مى شود و حضرت فاطمه زهراء سلام الله عليها
وقتى به آن صحنه مى نگرد، فرياد مى زند.
مقصد هفتم : حسين در بهشت
هر يك امامان در روز جزا و هنگام
ورود به بهشت مقام مخصوصى دارند، اما حسين عليه السلام در آن روز درجات خاصى دارد
كه پيامبر اسلام (ص ) از آن خبر داده و فرمودند: اى حسين ! تو
در بهشت درجاتى دارى كه تنها با شهادت به آن نايل مى شوى . با اين همه حسين
عليه السلام براى سرتاسر بهشت زينت است و گويى آن حضرت در سرتاسر بهشت حضور دارند و
همه براى آن حضرت است .

موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
سیره زندگانی جعفر بن محمّد الصّادق علیه السلام

**admin**

اجرتون با امام حسین (ع)

m-azhari

حسين مظهر الطاف خاص

اين عنوان در بيان اين
است كه حسين عليه السلام مظهر الطاف خاص الهى است و از آن به اين گونه تعبير شده
است كه خداوند دستش را بر سر حسين عليه السلام نهاد. البته اين تعبير كنايه از
نهايت نظر رحمت به آن حضرت است و آن طور كه در روايات صحيح آمده در دو چيز ظاهر شده
است : اول ؛ آنچه خود به آن حضرت به آن نايل شده اند، دوم ؛ آنچه مردم به واسطه
امام حسين عليه السلام به آن دست مى يابند؛ كه توضيح آنها چنين است :
اول :
مرتبه خاصى از قرب به خداست كه نه قابل توصيف است و نه قابل تصور؛ كه يكى از شاخه
هاى آن قرار دادن امامت در ذريه امام حسين عليه السلام است .
دوم : امور بسيارى
در اين باره وجود دارد كه از جمله آنها اين است كه تربت آن حضرت موجب شفاست و در
زير قبه آن حضرت دعا اجابت مى شود. البته عمده ترين ، عظيم ترين و جليل ترين اين
امور آن است كه خداوند امام حسين عليه السلام را سبب كلى رحمت خود بر بندگانش قرار
داد و بندگانش را براى رحمتش آفريد، پس آن حضرت را به اين ترتيب عمده علت و سبب
رحمت قرار داد و آنجا كه پيامبر اسلام رحمت براى جهانيان است ، خداوند حسين را از
پيامبر و پيامبر را از حسين قرار داد. لذا پيامبر فرمود: حسين
از من است و من از حسين بنابراين حسين عليه السلام جايگاه قرار گرفتن دست
رحمت است و رحمت از اوست . حسين از دست رحمت تغذيه كرد و در دامن رحمت پرورش يافت ،
از زبان رحمت نوشيد و گوشت و خون او از رحمت روييد و نور چشم رحمت است . او ريحانه
رحمت است و جايگاهش سينه رحمت و مركبش دوش رحمت و مسيرش ‍ به سوى رحمت و معدن خاص
رحمت است و مجمع اسباب رحمت . حسين جامع وسايل رحمت ، منبع سرچشمه هاى رحمت ، سيراب
كننده روندگان به سوى سرچشمه هاى رحمت و محل غرس درختان باغ هاى رحمت و مظهر ثمرات
رحمت و محل رويش شاخه هاى رحمت و محرك مواد رحمت و ابرهاى بركات رحمت است ، و به
واسطه او عالم در جايگاه عفو و رحمت قرار مى گيرد و ورود به دايره وسيع رحمت خداوند
به واسطه او محقق مى گردد و با رحمت بر او، رحمت واسعه خداوند محقق و مكتوب مى گردد
و حسين عليه السلام حلقه وصل رحمت است .
آيا در قلب تو نسبت به حسين رحم و سفقتى
است كه از جمله گريه كنندگان بر او باشى ، تا پروردگار رحمت بر تو درود بفرستد و به
تو گفته شود: درود خدا بر تو اى صاحب رحمت و درود خدا بر تو اى راحم رحمت !!

m-azhari

بخشودگی اهل گنه در صف محشر وابسته به یک گردش چشمان حسین(علیه السلام) است

m-azhari

عضو شده يا وارد شويد.">

m-azhari

صدها نفر از رقص جنون جا مانده
سالار در این قافله تنها مانده
دل ها شده پر درد مگر علت چیست؟
72شب تا به محرم مانده

لبیک یا حسین جان

موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
موضوع:		نویسنده	پاسخ:	بازدید:	آخرین ارسال
	ده توصیه امام حسن مجتبی(ع)	chakavak	0	247	۲۲-۱۰-۱۳۹۱ ۱۲:۲۰ صبح آخرین ارسال: chakavak
	معرفی پیامبر از نظر اندیشمندان و بزرگان غرب	dinpajoohan	0	292	۱۰-۷-۱۳۹۱ ۱۲:۱۰ صبح آخرین ارسال: dinpajoohan
	زندگینامه 12 امام (امام زمان)	abar info	0	918	۶-۹-۱۳۹۰ ۰۶:۲۶ عصر آخرین ارسال: abar info
	زندگینامه 12 امام (امام حسن عسگری)	abar info	0	329	۶-۹-۱۳۹۰ ۰۶:۲۵ عصر آخرین ارسال: abar info
	زندگینامه 12 امام (امام هادی)	abar info	0	338	۶-۹-۱۳۹۰ ۰۶:۲۳ عصر آخرین ارسال: abar info

حالت موضوعی \| حالت خطی گوشه از خصایص الحسینیه شیخ جعفر شوشتری (ره)
نویسنده	پیام