موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
دانلود آهنگ آرمین 2AFM به نام خوش به حالت
دانلود اهنگ های باخ موسیقی کلاسیک(باخ)
دانلود رایگان تمامی آثار موسیقیدان معروف کیتارو – موسیقی بی کلام
دانلود اولین البوم رپ مجوز دار از حسین داتیس جنگ منو شیطان
دانلود آلبوم های " Kenny G " نوازنده بزرگ ساکسیفون
دانلود آلبوم پاییز طلایی 2 فریبرز لاچینی
دانلود آلبوم موسیقی بی کلام و بسیار زیبای مدیترانه (Mediterranean) اثر Amberfern
دانلود البوم بیکلام جو ساتریانی - JOE SATRIANI - 1986 - NOT OF THIS EARTH
دانلود مجموعه ی کامل از زیباترین موسیقی های متن و تیتراژ سریال های ترکیه ای
دانلود مجموعه کامل آثار موسیقی بی کلام لیندزی استرلینگ

فرهاد مِهراد (۲۹ دی ۱۳۲۲، تهران - ۹ شهریور ۱۳۸۱، پاریس) معروف به فرهاد؛ خواننده، آهنگ‌ساز و نوازندهٔ ایرانی بود. از معروف‌ترین آهنگ‌های او می‌توان به «جمعه»، «کودکانه»، «وحدت»، «گنجشکک اشی مشی» و «شبانه» اشاره کرد.

فرهاد ۲۹ دی ۱۳۲۲در تهران متولد شد. پدرش رضا مهراد، کاردار ایران در کشورهای عربی بود. فرهاد تا ۸ سالگی که به همراه خانواده به تهران بازگشت در عراق زندگی می‌کرد. برادر بزرگ فرهاد ویولن می‌نواخت. یکی از دوستان برادرش متوجه علاقهٔ فرهاد به موسیقی می‌شود و از خانواده فرهاد می‌خواهد که سازی برای او تهیه کنند. با اصرار برادرش یک ویولن‌سل برای او تهیه می‌کنند و تمرینات فرهاد آغاز می‌شود. ولی عمر تمرینات ویولن‌سل از ۳ جلسه فراتر نرفت و دست روزگار ساز او را شکست.


سال‌های جوانی و شهرت
بعد از ترک تحصیل در کلاس یازدهم با یک گروه نوازندهٔ ارمنی آشنا می‌شود و با استفاده از سازهای آنان به صورت تجربی نواختن را می‌آموزد و مدتی بعد به عنوان نوازندهٔ گیتار در همان گروه شروع به فعالیت می‌کند. فرهاد دو سال نیز به انگلستان رفت و در آنجا با موسیقی پاپ آن سال‌های انگلستان آشنا شد.
پس از بازگشت به ایران فرهاد اولین اجرای موسیقی خود را در هتل ریمبو در خیابان ایرانشهر تهران اجرا کرد. سپس به اجرای برنامه در رستوران کوچینی ادامه داد و در آنجا به فرهاد بلک‌کَتس مشهور شد. در این دوران در کافه‌های مختلف تهران به خواندن آوازهایی از گروه‌های معروف موسیقی آن زمان از جمله بیتل‌ها، الویس پریسلی، و ری چارلز می‌پرداخت. در همین دوره ترانهٔ «اگه یه جو شانس داشتیم» را برای دوبلهٔ فیلم بانوی زیبای من خواند که در فیلم استفاده شد.

در ۱۳۴۸ فرهاد برای ترانهٔ «مرد تنها» (با آهنگ اسفندیار منفردزاده و شعر شهیار قنبری) در فیلم رضا موتوری (به کارگردانی مسعود کیمیایی) آواز خواند. این ترانه در سال ۱۳۴۹ هم‌زمان با اکران فیلم به شکل صفحهٔ موسیقی منتشر شد. در ۱۳۵۰ ترانهٔ «جمعه» (کار منفردزاده و قنبری) را برای فیلم خداحافظ رفیق (به کارگردانی امیر نادری)، در ۱۳۵۱ ترانهٔ «خسته» را برای فیلم زنجیری، و در ۱۳۵۶ ترانهٔ «سقف» (کار منفردزاده و ایرج جنتی عطایی) را برای فیلم ماهی‌ها در خاک می‌میرند خواند.
در همین سال‌ها(اوایل دههٔ ۱۳۵۰) فرهاد با دختری به نام مونیکا آشنا شد و با او ازدواج کرد اما سرانجام این ازدواج جدایی بود. بعدها یعنی در اواخر همین دهه فرهاد با پوران گلفام ازدواج کرد و تا پایان عمر با او زندگی کرد.
تا سال ۱۳۵۷ و انقلاب ایران کنسرت‌های فراوانی داد. در بهمن ۱۳۵۷ هم‌زمان با انقلاب ترانهٔ معروفش «وحدت» (آهنگ از منفردزاده، شعر از سیاوش کسرایی) را ضبط کرد.
پس از انقلاب مدت‌ها از کار منع شد تا بالاخره در ۱۳۶۹ آلبوم خواب در بیداری را منتشر کرد که چند ترانهٔ فارسی و چند ترانهٔ انگلیسی داشت. در این نوار فرهاد پیانو هم می‌نواخت و بعضی از آهنگ‌ها را هم خود ساخته بود. در ۱۳۷۴ نیز اولین کنسرت بعد از انقلابش را در کلن اجرا کرد.
در ۱۳۷۶ آلبوم وحدت او نیز منتشر شد که شامل ترانه‌های دههٔ ۱۳۵۰ او بود. در ۱۳۷۷توانست در هتل شرق تهران کنسرت اجرا کند و آلبوم برف را نیز منتشر کرد. در ماجرای محاکمهٔ غلامحسین کرباسچی یادداشتی در روزنامهٔ توس (۱۸ مرداد ۱۳۷۷) چاپ کرد تحت عنوان «معرفت آقای شهردار» که در آن به حمایت از کرباسچی پرداخته بود.


سال‌های پایانی و بیماری
پس از انتشار آلبوم «برف»، فرهاد درصدد تهیه آلبومی با نام «آمین» بود که ترانه‌هایی از کشورها و زبان‌های مختلف را در بر می‌گرفت. اما از مهرماه ۱۳۷۹ بیماری او جدی شد. فرهاد به بیماری هپاتیت سی مبتلا بود و در نتیجهٔ عوارض کبدی ناشی از آن در خرداد ۱۳۸۱ برای درمان به لیل در فرانسه رفت و در ۹ شهریور همان سال پس از مدتی اغما در بیمارستان، در سن ۵۹ سالگی درگذشت و در ۱۳ شهریور در گورستان تیه در پاریس دفن شد.

[align=CENTER][size=large]

شنبه روز بدی بود، روز بی‌حوصلگی،

وقت خوبی که می‌شد غزلی تازه بگی؛

ظهر یک‌شنبه‌ی من، جدول نیمه‌تموم،

همه خونه‌هاش سیاه، روی خونه جغد شوم؛

صفحه‌ی کهنه‌ی یادداشتای من
گفت دوشنبه روز میلاد منه،
اما شعر تو می‌گه که چشم من
تو نخ ابره که بارون بزنه،
آخ اگه بارون بزنه،
آخ اگه بارون بزنه

غروب سه‌شنبه خاکستری بود،
همه انگار نوک کوه رفته بوده‌ن
به خودم هی زدم از این‌جا برو

اما موش خورده شناسنامه‌ی من


عصر چهارشنبه‌ی من

عصر خوش‌بختی ما

فصل گندیدن من

فصل جون‌سختی ما

روز پنج‌شنبه اومد
مث سقاکه پیر،
رو نوک‌اش یه چیکه آب
گف به من بگیر، بگیر
جمعه حرف تازه‌ئی برام نداشت،

هر چی بود، پیش‌تر از این‌ها گفته‌بود[font=Arial (Arabic)][font=Arial (Arabic)]

برای دانلود ترانه شما قادر به مشاهده لينک ها نمي باشيد . براي مشاهده عضو شده يا وارد شويد.كلیك كنید.

[/font][/font]

ترانه وقتی که بچه بودم

وقتی که بچه بودم

پرواز یک بادبادک میبردت از بامهای سحرخیری پلک

تا نارنجزاران خورشید

وقتی که بچه بودم

خوبی زنی بود که بوی سیگار میداد و

اشکهای درشتش از پشت عینک با قرآن میآمیخت

آه آن روزهای رنگین

آه ان روزهای کوتاه

وقتی که بچه بودم

آب و زمین و هوا بیشتر بود و

جیرجیرک شبها در خاموشی ماه آواز میخواند

وقتی که بچه بودم

در هر هزاران و یک شب ، یک قصه بس بود

تا خواب و بیداری خوابناکت سرشار باشد

آه آن روزهای رنگین

آه ان فاصلههای کوتاه

آن روزها آدم بزرگها و زاغهای فراغ اینسان فراوان نبودند

وقتی که بچه بودم مردم نبودند

آن روزها وقتی که من بچه بودم

غم بود

اما کم بود

برای دانلود ترانه شما قادر به مشاهده لينک ها نمي باشيد . براي مشاهده عضو شده يا وارد شويد.كلیك كنید.

[font=Arial (Arabic)][font=Arial (Arabic)][/font][/font]

الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم

محمد

این ترانه را برخی جز ده ترانه ماندگار موسیقی ایران به شمار می آورند چه از نظر موسیقی چه از نظر شعر و چه از نظر اجرای فوق العاده فرهاد كه مثله همیشه ختی در تلفظ كلمات وسواس به خرج میداد.


نكته جالب این ترانه كه در گرماگرم انقلاب سال 57 اجرا شد شاعر این ترانه ست كه كسی نیست جز سیاوش كسرایی كه عمری در حزب توده فعالیت میكرد.

اینكه فردی توده ای(كمونیست)ترانه ای برای حضرت محمد بسراید در جای خود بسیار جالب است.

متن ترانه هم برعكس ترانه هایی كه برای بزرگان دین سروده میشود و بیشتر جنبه ابراز ارادت و بزرگنمایی خصایل آنهاست به جنبه ظلم ستیزی حضرت محمد می پردازد تا اعتراض خود را با مضمونی دینی نسبت به ظلم های صورت گرفته در جامعه ابراز كند.

در روزهای آخر اسفند در نیمروز روشن

وقتی بنفشه ها را

با برگ و ریشه وپیوند و خاك در جعبه های

كوچك چوبین جای میدهند

جوی هزار زمزمه درد و انتظار

در سینه می خروشد و بر گونه ها روان

ای كاش آدمی وطنش را همچون بنفشه ها

میشد

با خود ببرد هر كجا كه خواست

در روشنائی باران, در آفتاب پاك

در روزهای آخر اسفند