دانستنی هایی درباره فشار خون [/font]آیا مبتلا به فشار خون هستید؟ آیا می دانید که فشار خون اگرچه هیچ علامت ظاهری ندارد اما می تواند به طور مرموزی در صورتی که کنترل نشود به همه سیستم های بدن آسیب برساند؟ قلب، کلیه ها و مغز مهم ترین ارگان هایی هستند که ممکن است مورد حمله این قاتل خاموش قرار بگیرند. بیماری هایی مانند سکته و نارسایی کلیوی پیامد فشار خون بالاست. این در حالی است که خیلی راحت و ساده و تنها با استفاده از وسیله ای کوچک می توان از فشار خون بالا آگاه شد و بالطبع از پیامدهای آن جلوگیری کرد... فشارخون بالا عبارت است از افزایش فشار وارده از جریان خون به دیواره رگ های خونی. فشارخون بالا به نام قاتل خاموش هم خوانده می شود، چون تا زمانی که آسیب جدی به بدن وارد نشده علامتی ندارد. توجه کنید که فشارخون به طور طبیعی در اثر استرس و فعالیت بدنی هم بالا می رود اما فردی که دچار بیماری فشارخون بالا است، به هنگام استراحت نیز فشارخونی بالاتر از حد طبیعی دارد.
[size=large]

● فشار خون بالا چه علامتی دارد؟ بسیاری از افرادی که دچار فشارخون بالا هستند، احساس بیماری ندارند و چون اصولا فشارخون بالا علامتی ندارد، به همین دلیل هم به آن قاتل خاموش می گویند. در صورتی که این بیماری کنترل نشود، آسیب های جدی به بیمار وارد می کند و نشانه های جدی آن زمانی بروز می کند که فشارخون فرد کنترل نشده باشد و به ارگان های بدن مانند قلب و کلیه آسیب رسانده باشد. سردرد، تنگی نفس، سرگیجه، خواب آلودگی، گیجی و مورمور شدن دست ها و پاها، گاهی در افزایش فشارخون دیده می شود. اما تنها راه تشخیص فشارخون بالا، اندازه گیری منظم آن است.


[font=Arial,sans-serif]
● چگونه بفهمم که فشارخونم بالاست؟ فشارخون اغلب به وسیله دستگاهی که دارای کاف یا همان وسیله بادشونده است، به همراه گوشی پزشکی اندازه گیری می شود. فشارخون با دو عدد مشخص می شود؛ عدد اول که نشان دهنده فشار سیستول یعنی فشاری است که خون در اثر انقباض قلب به دیواره عروق وارد می کند و عدد دوم نشان دهنده فشار دیاستول یا فشارخون به دیواره عروق هنگام استراحت قلب است. فشارخون بالاتر از ۹۰/۱۴۰ اغلب به نام فشارخون بالا شناخته می شود. فشارخون بین ۸۰/۱۲۰ و ۹۰/۱۴۰ به طور معمول، فشارخون طبیعی است اما فرد باید مراقب باشد تا فشارش از این محدوده بالاتر نرود.


[font=Arial,sans-serif]
● تغذیه و فشارخون رعایت رژیم غذایی مناسب نقش بسیار موثری در کنترل فشارخون دارد. میان رژیم غذایی و فشارخون ارتباط اساسی وجود دارد و به منظور پیشگیری از ابتلا و درمان پرفشاری خون باید رژیم غذایی مناسبی داشت. غذاهای پرنمک و پرادویه، چرب و سرشار از گوشت قرمز و سرخ کردنی ها، سس ها، روغن های جامد، مصرف نکردن میوه و سبزی، مصرف غذاهای آماده یا همان فست فودها به میزان زیاد همه و همه نقش مهمی در بروز بیماری فشارخون بالا یا تشدید آن دارند.



● غذاهای دوستدار فشارخون مصرف مواد غذایی که حاوی پتاسیم و منیزیم و کلسیم هستند، در بهبود فشارخون بسیار موثر هستند مصرف کم مواد غذایی که حاوی سدیم و چربی های اشباع هستند موجب کاهش فشارخون می شوند. ماهی به صورت وعده ای سه بار در هفته، مصرف نکردن گوشت قرمز، مصرف بیشتر مرغ و گوشت سفید ماکیان در کنترل فشارخون بالا موثر است.



● چند سبزی مفید ▪ کرفس: در کرفس ترکیب شیمیایی به نام فتالید وجود دارد که روی عضلات نرم رگ های خونی اثر گذاشته و آن را گشاد می کند و از این طریق به شکل مستقیم و ساده در کاهش فشارخون تاثیر دارد. ▪ پیاز: پیاز حاوی ماده به نام آرنوزین است و در ضمن اینکه دارای آنتی اکسیدان است، موجب پایین آمدن کلسترول و فشارخون و کاهش لخته شدن خون عروق می شود. ▪ سیر: تحقیقات نشان می دهد که سیر قادر به تعدیل فشارخون است و خوردن چند حبه سیر یا وجود آن در غذا موجب کاهش فشارخون می شود.شنبلیله: گرد تخم این سبزی موجب کاهش کلسترول خون و به دنبال آن، کاهش فشارخون می شود. ▪ گوجه فرنگی: گوجه فرنگی که دارای ویتامین های اساسی مانند ویتامین C


و A


است. برای کاهش فشارخون بسیار موثر است، چرا که سرشار از پتاسیم بوده و همان طور که گفتیم، غذاهای پتاسیم دار در کاهش فشارخون بالا آثار مفیدی دارند.چای سبز: چای سبز هم دارای مواد معدنی و ویتامین های زیادی از جمله پتاسیم، فسفر، منیزیم و کلسیم است. وجود چای سبز در رژیم غذایی ماده مناسبی برای تعدیل فشارخون است و به سلامت عروق نیز کمک می کند. ▪ تره فرنگی: تره فرنگی پیازچه و ترب به دلیل داشتن فیبر و ویتامین های گوناگون مانند B


و C


و موادی چون سلولز، خواص ضدعفونی داشته و در کنار آن قادر به کاهش فشار و چربی خون هستند.



● میوه های دوستدار فشارخون ▪ اهمیت میوه ها در کاهش فشارخون بالا کمتر از سبزی ها نیست. میوه ها با داشتن مواد معدنی و ویتامین، هم در کاهش چربی خون و هم کاهش وزن و تقویت جدار عروق کمک می کنند. ▪ گریپ فروت و لیموترش: گریپ فروت و لیموترش به عنوان سردسته مرکبات معرفی شده اند. بالا بودن میزان ویتامین C


و املاح معدنی آنها موجب شده تا از دیرباز برای کاهش فشارخون مورد استفاده قرار گیرند. ▪ خرما: تحقیقات نشان داده است که نیاز بدن به ماده معدنی منیزیم روزانه ۲۵۰ میلی گرم است، در حالی که خرما ۶۳ میلی گرم از این ماده معدنی را داراست. همچنین خرما به دلیل اینکه پتاسیم فراوانی داراست، خاصیت ضد فشارخون بالا دارد و می تواند جایگزین خوبی برای قند و شکر روزانه باشد. ▪ گلابی: این میوه مفید و خوش طعم هم دارای ویتامین A

، ۱B

، ۲B


و مقداری پروتئین است. همچنین حاوی چربی، قند طبیعی، کلسیم و پتاسیم و آهن است. وجود این املاح در گلابی برای مبتلایان به فشارخون بالا مفید است. ▪ زیتون: زیتون حاوی ویتامین های A


و C


و پیش ساز ویتامین A

(بتاکاروتن) است. روغن زیتون به تعادل چربی خون کمک می کند و بهترین دارو برای درمان فشارخون بالاست. ● چند غذای دیگر ▪ حبوبات: حبوبات منابع بسیار خوب و غنی فیبرهای محلول در آب هستند و استفاده از آنها برای کاهش فشارخون بالا مانع است. همچنین برخی از حبوبات از جمله عدس و لوبیا و نخود، منابع خوبی برای به دست آوردن پروتئین (غیرحیوانی) به شمار می آیند و در عین حال، از آنها سوپ و آش تهیه می شود که می تواند جایگزین غذای اصلی شود. همچنین افزودن موادی مانند رب انار، آب نارنج، آب غوره و ماست های کم چرب به عنوان چاشنی برای سوپ ها و آش ها دارای آثار مفید تغذیه ای خواهد بود. ▪ سویا: اسیدآمینه های موجود در پروتئین سویا، عاملی برای تنظیم فشارخون است. مقادیر کم گوگرد و پروتئین های سولفوره موجود در پروتئین های سویا، موجب افزایش دفع نمک از کلیه و کاهش دفع کلسیم می شود. کلسیم ماده ای است که علاوه بر ساخت، نگهداری و سلامت استخوان ها و دندان ها، در تنظیم فشارخون نیز نقش مهمی را ایفا می کند. افزودن حداقل ۲۰ تا ۲۵ گرم محصولات پروتئینی دانه کامل سویا (مانند آجیل سویا) فشارخون را تا حد زیادی پایین می آورد. ▪ مواد لبنی: همان طور که بارها گفته شده است، شیر، ماست، پنیر و به طور کلی محصولات لبنی با دارا بودن مقدار زیادی کلسیم و به همراه ویتامین ها از منابع غذایی سرشار از مواد مغذی به شمار می آیند اما شرط بهره بردن از آنها در یک رژیم سالم استفاده از انواع کم چرب آنهاست، بنابراین مصرف دو تا سه وعده شیر یا ماست کم چربی یا دو تا سه بار پنیر کم نمک و کم چربی (به اندازه قوطی کبریت) را به شما توصیه می کنیم. ● پرهیزهای غذایی



▪ از چه غذاهایی باید پرهیز کرد؟ ـ افراد دچار فشارخون بالا سوسیس، کالباس، کنسرو گوشت، برگرها و سایر فرآورده های گوشتی را به علت داشتن مقادیر بالای سدیم، همچنین سبزی های کنسرو شده در آب نمک، زیتون شور، چیپس و سایر تنقلات شور را نباید مصرف کنند. ـ ماهی دودی یا کنسروشده و تن ماهی سرشار از سدیم هستند. ـ سس ها، سوپ ها، قرص های گوشت، کنسرو لوبیا و سایر غذاهای آماده مصرف می تواند سبب تشدید بیماری شود. ـ مصرف الکل با فشارخون بالا ارتباط داشته و می تواند سبب تشدید بیماری شود. ـ در طبخ به جای کره و روغن نباتی جامد، بهتر است از روغن زیتون، ذرت، سویا و کانولا استفاده کرد. ـ مواد حاوی کافئین از قبیل قهوه، چای، نوشابه های کولا و شکلات، سبب افزایش فشارخون می شوند و باید در حد اعتدال مصرف شوند. ـ مصرف گوشت های قرمز به دلیل وجود چربی در لابه لای بافت و همچنین به دلیل افزایش دادن میزان اوره، چندان توصیه نمی شود ولی از آنجایی که منابع خوب آهن و روی و ویتامین ۱۲ B


به شمار می آیند، استفاده از انواع بی چربی آنها را حداکثر دو بار در هفته و هر بار حداکثر ۱۸۰ گرم توصیه می کنیم. اما در رابطه با مرغ و ماکیان در صورتی که پوست آنها گرفته شده باشد، تا ۲۵۰ گرم در هر بار هم قابل قبول است. ـ ماهی بهترین گزینه در رابطه با گوشت ها به حساب می آید و جالب است بدانید که چربی موجود در بافت های ماهی، نه تنها موجب افزایش کلسترول و سایر چربی های نامطلوب خون و عوارض قلبی عروقی نمی شود بلکه کلسترول خون را کاهش داده و به سلامت قلب و عروق کمک می کند. ماهی علاوه بر اسیدهای چرب امگا۳ (که آثار شگرفی در کاهش فشارخون، به دلیل جلوگیری از گرفتگی عروق دارد)، دارای مواد مغذی بسیار مفیدی است که این مواد در حفظ سلامتی عروق خونی نیز تاثیر قابل توجهی دارند.



● چرا ورزش کلید کاهش فشارخون است؟ همان طور که گفتیم، خطر فشارخون بالا با افزایش سن بیشتر می شود. اما اگر سن شما بالا است نباید به صرف اینکه ممکن است مبتلا به فشارخون شوید، دست از فعالیت و تحرک بدنی بردارید. شروع کنید! ورزش منظم به پیشگیری از ابتلا به فشارخون بالا کمک کرده و خطر بیماری های قلبی عروقی را نیز کاهش می دهد. اگر فشارخون شما بالاست، ورزش واقعا به کاهش آن کمک می کند. ورزش منظم موجب می شود قلب قوی تر بشود. یک قلب قوی بدون اینکه خسته شود، خون را به راحتی پمپ می کند. هر چه قلب بهتر کار کند و فشار کمتری به آن وارد شود، فشار کمتری هم به دیواره عروق وارد می کند. شرکت در فعالیت های ورزشی، فشارخون را تا ۱۰ میلی متر جیوه کاهش می دهد. این همان اثری است که یک دارو در کاهش فشارخون دارد. اگر فشارخون شما کمتر از ۸۰/۱۲۰ است، ورزش کمک می کند که فشارخون بالاتر نرود. همچنین ورزش کردن کمک می کند که وزن متعادل شود و این مساله به تنظیم فشارخون کمک می کند.



● ورزش های گوناگون به روش های متعدد روی فشارخون تاثیر دارد ▪ ورزش های دینامیک یا همان ایروبیک: در این ورزش همه عضلات بدن در فعالیت بدنی شرکت دارند و حرکات مدام تکرار می شوند. از نمونه های این ورزش، در جا زدن، پیاده روی ملایم، شنا، دوچرخه سواری و طناب بازی و حرکات موزون است. ▪ ورزش ها ایزومتریک یا استاتیک: این ورزش ها شامل انقباض گروهی از عضلات است، مانند آنچه در بلند کردن وزنه ایجاد می شود. در ورزش های دینامیک یا همان ایروبیک، نیاز به اکسیژن در بدن بالا می رود و چون خون اکسیژن را به بدن می رساند، قلب فعالیت بیشتری می کند تا نیاز بدن را برطرف کند، در نتیجه قلب قوی تر می شود تا خون را به همه بخش های بدن برساند. در ورزش های دینامیک، مصرف اکسیژن و ضربان قلب و فشار سیستولیک افزایش می یابد، در حالی که فشار دیاستولیک تغییری نمی کند یا کمی کاهش می یابد. ضربان قلب بیشتر می شود و جریان خون به عضلات بیشتر می شود. اگر مبتلا به فشارخون بالا هستید، مهم است که پیش از انجام هرگونه فعالیت بدنی و ورزش با پزشک خود صحبت کنید.



● ۱۰ عامل خطر که موجب بالا رفتن فشارخون می شوند ۱) استرس: وقتی در وضعیتی فوق العاده مانند تغییر موقعیت، اضطراب و عصبانیت قرار می گیریم، بدن ما فعالیت خود را با مجموعه ای از تغییرات سریع داخلی تنظیم می کند که یکی از مهم ترین آنها آزاد شدن هورمون آدرنالین از غدد فوق کلیوی است که با افزایش تعداد ضربان قلب و تنگ شدن عروق به کمک برخی ترشحات دیگر به بالا رفتن فشارخون منجر می شود. ۲) رژیم غذایی: تحقیقات نشان می دهد که نمک از عوامل افزایش دهنده فشارخون است. مصرف نمک زیاد از دوران کودکی پایه ای برای بالا رفتن فشارخون در سنین بالاتر می شود. پس بهتر است میزان نمک در غذای روزانه کودک، به خصوص شیرخوار محدود و یا حذف شود و در دوران بزرگسالی هم به اندازه مناسب باشد. ۳) سیگار: سیگار به دلیل اینکه به آزاد شدن هورمون آدرنالین منجر می شود موجب افزایش فشارخون می شود. ۴) سن بالای ۶۰ سال: تحقیقات نشان می دهد که آسیب دیدن سلول های کلیه، مهم ترین علت ابتلا به فشارخون در نوار سن است. بهترین راه جلوگیری از آسیب دیدن سلول های کلیه، اصلاح رژیم غذایی و استفاده از میوه ها و انواع سبزی ها و غلات و حبوبات است. ۵) چاقی: فشارخون بالا در افراد چاق دو برابر افرادی است که اضافه وزن ندارند یا وزن طبیعی دارند. افراد چاق و دارای اضافه وزن در صورتی که رژیم غذایی خود را نیز تعدیل نکنند، علاوه بر ابتلا به فشارخون بالا، در معرض انواع صدمات ناشی از فشارخون مانند سکته و بیماری های قلبی نیز قرار دارند. ۶) بیماری تصلب شرایین: تصلب شرایین یا سختی عروق اصلی، عامل پرفشاری مزمن خون است که عامل شروع آن، آسیب به جدار داخلی عروق است که به دنبال رسوب کلسیم و کلسترول در جدار عروق ایجاد می شود. ۷) فعالیت فیزیکی اندک: در صورتی که فردی هستید که تحرک بدنی کافی ندارید و کمتر ورزش می کنید، بیشتر در معرض خطر هستید، قلب شما ضعیف تر است و احتمالا اضافه وزن دارید و یا چاق هستید، همه اینها شما را بیشتر مستعد ابتلا به فشارخون می کند. ۸) مشکلات کلیوی: کلیه ها عضوی از بدن هستند که در تنظیم فشارخون بسیار حیاتی هستند. آسیب به کلیه ها، برای مثال در فردی که مبتلا به دیابت است ممکن است سبب ابتلا به فشارخون بالا شود. ۹) تاریخچه خانوادگی: اگر در خانواده ای زندگی می کنید که یک یا چند نفر از اعضای آن مبتلا به فشارخون بالا هستند، احتمال اینکه شما هم به فشارخون مبتلا شوید، زیاد است. ژنتیک نقش مهمی در ابتلا به این بیماری دارد، پس با رعایت نکاتی که به شما توصیه می کنیم از ابتلا به فشارخون پیشگیری کنید. ۱۰) سایر بیماری ها: تغییرات هورمونی، بعضی سرطان ها، اختلالات کلیوی و یا بیماری های عروقی نیز ممکن است سبب ابتلا به فشارخون بالا شوند. به این نوع فشارخون بالا، فشارخون ثانویه گفته می شود چون به سبب بروز بیماری دیگر ایجاد شده است.

اندازه گیری فشارخون



▪ فشارسنج ها و انواع آن امروزه انواع متعددی از فشارسنج ها در بازار موجود است. فشارسنج های جیوه ای، عقربه ای، دیجیتالی و در شکل های گوناگون مچی و بازویی و غیره. اما خوب است بدانید که بهترین نوع فشارسنج ها، نوع عقربه ای و جیوه ای آن است که کمتر در دسترس مردم است. این فشارسنج ها بیشتر در مطب پزشکان و متخصصان است و کار کردن با آنها کمی مهارت می خواهد. اما فشارهای دیجیتالی در بازار فراوان و نسبتا قیمت مناسب تری دارد و کار کردن با آنها راحت تر است. اگر پزشک تشخیص دهد که فردی دچار فشارخون بالا است یا شما خودتان حس کردید که به این دستگاه نیاز دارید می توانید یکی از این دستگاه های فشارسنج را تهیه کنید. فقط یادتان باشد که هنگام اضطراب و استرس ممکن است فشارخون شما کمی بالاتر رود. نکته مهم دیگر این است که فشارسنج های دیجیتالی اگر چه کارایی لازم را دارند اما ممکن است وقت لازم را نداشته باشند. سعی کنید هر از چند گاهی در یک درمانگاه با فشارسنج جیوه ای دقیق فشار خود را کنترل کنید.



● شرایط پیش از اندازه گیری فشارخون فشارخون باید در شرایط خاصی گرفته شود و بهتر است کسی فشارخون را بگیرد که به این امر تسلط کافی داشته باشد و بتواند شرایط لازم را برای اندازه گیری دقیق مهیا کند. بهتر است که بیمار تا نیم ساعت پیش از اندازه گیری فشارخون غذا و چای میل نکرده باشد. سیگار نکشیده باشد و اندازه گیری فشارخون در شرایط آرام و بدون استرس انجام گیرد. در ضمن لازم است بیمار پیش از اندازه گیری فشارخون فعالیت فیزیکی سنگینی انجام نداده باشد و پیش از اندازه گیری فشارخون، حداقل به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه در حالت راحت و ریلکس باشد.



● وضعیت مناسب برای اندازه گیری فشارخون درست ترین حالت برای اندازه گیری فشارخون، حالت درازکشیده است و سپس حالت نشسته راحت. فردی که حداقل ۱۰ تا ۱۵ دقیقه در حالت دراز کشیده قرار گرفته و هیچ استرسی در این مدت به او وارد نشده باشد، اگر میزان فشارخون سیستولیک او بالاتر از ۱۴۰ میلی متر جیوه و فشار دیاستولیک بیش از ۹۰ میلی متر جیوه باشد، مبتلا به پرفشاری خون است. در حالت طبیعی، اگر فردی به سرعت از پله ها بالا و پایین رود، به طور قطع فشارخونش افزایش پیدا می کند (در شرایط خاصی که احتمال می دهیم بیمار فشارخون پایین داشته باشد ولی در حالت دراز کشیده فشارخون طبیعی است، یک بار دیگر فشارخون را در حالت ایستاده یا نشسته با پاهای آویزان اندازه می گیریم که اگر پایین باشد معلوم می شود).باید دست بیمار به نحوی قرار داده شود که هم سطح قلب او باشد و بازوبند باید در بازوی بیمار به نحوی بسته شود که نه خیلی شل باشد و نه خیلی سفت.



● شیوه اندازه گیری فشارخون دستگاه فشارخون شامل ستون یا صفحه مدرج بازوبند و تلمبه است. باید ابتدا بازوبند در بازوی بیمار بسته شود، محل آن نیز بهتر است حدود دو تا سه سانتی متر بالاتر از چین آرنج باشد. سپس بازوبند را باید آن قدر باد کرد تا نبض بیمار قطع شود و ۳۰ میلی متر جیوه بالاتر از آن مقدار باد کردن را ادامه داد. میزان این فشار در اشخاص بالغ بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلی متر جیوه است. سپس گوشی را از قسمت زنگوله ماند آن (و نه از قسمت مسطح و پرده دار) روی نبض آرنج (در ناحیه جلوی چین آرنج قسمت داخل) قرار می دهیم و از فشار دادن آن خودداری می کنیم. پس از آن پیچ تلمبه را کمی باز می کنیم تا هوای داخل بازوبند به تدریج خالی شود (هر ثانیه ۳ میلی متر جیوه یا هر ۳ ثانیه ۱۰ میلی متر جیوه) و با دقت به صدای شنیده شده از گوشی گوش می سپاریم. جایی که صدای نبض بیمار شروع شده به عنوان فشار سیستولی در نظر گرفته می شود. سپس صدای نبض بیمار ادامه می یابد تا کاملا قطع شود یا خیلی ضعیف شود. لحظه ای که قطع صدای نبض رخ می دهد نیز فشار خون دیاستولی را نشان می دهد. برای مثال، بازوبند را تا فشار ۱۷۰ میلی متر جیوه باد می کنیم. هنگام خالی کردن آن، در فشار ۱۲۰ میلی متر جیوه ضربان نبض را می شنویم و هنگامی که فشار به ۷۰ میلی متر جیوه رسید، صداها کاملا قطع می شود. در اصطلاح بیان می کنیم که فشارخون بیمار ۱۲۰ روی ۷۰ میلی متر جیوه یا ۱۲ روی ۷ است. رعایت نکردن مسایل تکنیکی و سالم نبودن دستگاه، روی رقم اندازه گیری شده تاثیر می گذارد.



● اشتباهات اندازه گیری فشارخون چند کار به اشتباه در اندازه گیری فشارخون متداول شده که ذکر آنها ضروری است: ▪ بیشتر افراد و حتی پزشکان گوشی را زیر بازوبند قرار می دهند که این امر فشارخون را به طور کاذب بالا نشان می دهد. ▪ در مطب ها و بیمارستان ها اغلب از یک نوع بازوبند برای همه استفاده می شود که این امر صحیح نیست. بازوبند افراد چاق باید با افراد لاغر تفاوت داشته باشد. ▪ با یک بار اندازه گیری فشارخون نمی توان قضاوت صحیح از وضعیت فرد داشت و لازم است که این معاینه در زمان ها و شرایط متفاوت تکرار شود. ▪ درنهایت پیش می آید که معاینه کننده در لحظه شنیدن صدای اول شک می کند و همان لحظه بازوبند را دوباره باد می کند که این امر نیز فشارخون را بالاتر از حد واقعی نشان می دهد.



● آیا میزان فشارخون تغییر می کند؟ در طول روز، میزان فشارخون هر شخصی تغییر می کند. صبح ها میزان فشارخون بالاتر و شب ها پایین تر است. در حالت طبیعی، به هنگام نگرانی و استرس و فعالیت فیزیکی بالا می رود. برخی افراد هنگام ملاقات با پزشک مضطرب شده و میزان فشارخون آنها بالا می رود. تقریبا میزان فشارخون افراد در نخستین ملاقات با پزشک بالاتر از ملاقات های بعدی است. به همین دلیل پزشکان اندازه گیری فشارخون را در دو تا سه نوبت جداگانه و یا به صورت ۲۴ ساعته توصیه می کنند و بعد به طور موثق اعلام می کنند که فرد دچار فشارخون بالا است یا خیر. مترجم دکتر نگار اصغربیک نارسایی حاد کلیوی(ARF

) با فقدان سریع عملکرد کلیوی بواسطه تخریب کلیه ها مشخص می شود. این بیماری منجر به ناهنجاریهای الکترولیتی و بر پایه اسید و احتباس فراورده های زاید نیتروژنی از قبیل اوره و کراتینین می گردد. بیماران با ARF


اغلب بدون علامت هستند و با افزایش مشاهده شده سطوح نیتروژن اوره خون(BUN

) و کراتینین سرم (SCr

) تشخیص داده می شوند. علایم معمول ARF


شامل بی اشتهایی، خستگی ، تغییرات حالت ذهنی، تهوع، استفراغ، و خارش هستند. تشنج ها می توانند رخ دهند اگر سطوح BUN


خیلی بالا رود و کوتاهی نفس می تواند در صورتیکه حجم بیش از حد وجود داشته باشد نتیجه شود.1 هرچند، تغییر در حجم ادرار ممکن است تنها علامتی باشد که بیمار متوجه می شود. جمعیت هایی که در بیشترین خطر هستند شامل افراد مسن و افراد با بی کفایتی کلیوی نهفته هستند. بیماریهایی که به جریان خون کلیه صدمه می زنند یا حجم در گردش موثر را تغییر می دهند- - از قبیل استنوزیس دو طرفه سرخرگ کلیوی، سیروز، سندرم نفروتیک، یا نارسایی احتقانی قلب فاکتورهای خطر برای ARF


در نظر گرفته می شوند.

شیوع و گزارش ARF

: ARF


اگر چه نسبتاً معمول است، تشخیص شیوع آن مشکل است و مشخص کردن شیوع نارسایی کلیوی القاء شده با دارو (DIRF

) حتی سخت تر است. اطلاعات کنونی حاکی از آن است که ARF


برای 1% بستری های بیمارستانی به شمار می رود، مسئول وقوع بیماری در بیماران سرپایی است، و از 2% تا 5% در بیماران بیمارستانی رخ می دهد. برای بیماران بستری در بیمارستان در واحد مراقبت های ویژه (ICU

) ، میزان وقوع 1% تا 25% است با وقوع 15 درصدی برای بیمارانیکه متحمل بای پس قلبی ریوی می شوند.4-1 در سراسر جهان شیوع ARF


گزارش شده به صورت بیماری بحرانی 1% تا 25% است، و 4/3% تا 9/4% بیماران به درمان جایگزین کلیوی (RRT

) نیاز دارند.3 DIRF


در 18% تا 27% بیماران بستری مبتلا به ARF


رخ می دهد و 20% بستری شدنهای بیمارستانی برای ARF


گزارش شده که توسط داروها، بخصوص داروی ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs

) ایجاد می شوند.5 توضیحات متعددی برای فقدان شیوع درست ARF


در جمعیت وجود دارند. اولاً هیچ توضیح بالینی پذیرفته شده فراگیری برای ARF


وجود ندارد. از لحاظ تاریخی، بیشتر توضیحات بر افزایشی در غلظت SCr

(به عنوان مثال mg/dl 0/5

> یا 25%) تکیه می کنند. یک بررسی اخیر از اپیدمیولوژی ARF


آشکار کرد که تقریباً 35 توضیح در مقالات پزشکی وجود دارند.3 با چنین تنوع توضیحاتی، محدوده ممکن است برای آن توضیحاتی که افزایش های متوسط در SCr


را بکار می برند، پهن شود یا برای آن مطالعات که معیارهای سخت تری را جهت توضیح ARF


بکار می برند از قبیل نیاز به RRT


باریک شود. (ADQI) Acute Dialysis Quality Initiative

، یک گروه مرکب از نورولوژیست ها و پزشکان ICU


با تخصص هایی در بیماری کلیه، اخیراً معیار RIFLE


را جهت نقص عملکرد حاد کلیوی پیشنهاد کرده اند. معیار RIFLE


شدت و پیامد ARF


را ارزیابی می کند. رده های شدت(خطر Risk

، آسیب Injury

، و نارسایی Failure

) براساس درجه تغییر در برون ده ادرار یا SCr


است، و رده های پیامد(فقدان( Loss

)و بیماری کلیوی End-stage

) بر اساس طول مدت فقدان عملکرد کلیه هستند مطالعات متعدد اخیر با کاربرد معیار RIFLE


شروع شده اند. یک محدودیت بزرگ که با آن برخورد شده است این است که برون ده ادرار نمی تواند بدون یک کاتتر ادراری به درستی ارزیابی شود، و کاربرد دیورتیک ها که برون ده ادرار را افزایش می دهند، اعتبار این اندازه گیری را کاهش می دهند. علیرغم این محدودیت ها، معیار RIFLE


یک تشخیص صحیح تر از شیوع نه تنها ARF


بلکه DIRF


را نیز فراهم خواهد کرد.5 شناسایی شیوع DIRFحتی سخت تر است، بخصوص در جامعه، زیرا تغییرات خفیف در عملکرد کلیه اغلب شناخته نشده و گزارش نشده هستند. به علاوه، میزان رخدادهای بیمارستانی بواسطه هم تشخیص داده نشدن گزارش نشدن، و هم پایین هستند. همه بیمارستان ها به شکل فعال واکنش های جانبی دارویی را گزارش نمی کنند و بیشترین اطلاعات چاپ نشده باقی می مانند.



میزان گسترش و مرگ و میر متوسط سن شروع ARF


تقریباً 67 سال است.7 در یک مطالعه آینده نگر اخیر که 1738 بیمار مبتلا به افزایش اوره پلاسما یا نقص عملکرد کلیه که به دیالیز نیاز داشتند را شناسایی کرد، سن متوسط 67 سال بود و طول متوسط اقامت در ICU 10روز بود. میزان مرگ و میر برای بیماران با ARF 23%


تا 80% است و این میزان در بیمارانیکه به RRT


نیاز دارند 57% تا 80% افزایش می یابد. مرگ و میر بیمارستانی برای بیماران با بیماری بحرانی با ARF


نیازمند به RRT


تقریباً 60% تا 70% است.3 مانند اطلاعات شیوع ARF

، اطلاعات مرگ و میر برای ARF


بواسطه فقدان یک توضیح پذیرفته شده عمومی برای بیماری و جمعیت متفاوت بیمارانی که مطالعه شده اند، صحیح نیستند. بیشتر بیماران در عرض 90روز از ARF


بهبودی می یابند، 60تا 70% بیماران بدون نیاز به RRT


بهبودی می یابند. بیماران با عملکرد کلیوی طبیعی قبل از اولین مورد ARF


احتمال کمتری از نیاز به RRT


طولانی مدت دارند.9



انواع ARF


سه نوع ARF


وجود دارد - - ARF postrenal , intrinsic,prerenal

- - که براساس علل زمینه تقسیم بندی می شوند. اگر چه علل پاتوفیزیولوژیکی متعددی برای هر نوع از ARF


وجود دارد، داروها فاکتورهای تسریع کننده برای هر دسته بندی هستند. Prerenal ARF


برای 40% تا 70% از موارد بشمار می رود و از کاهش پرفیوژن کلیوی نتیجه می شود. این نوع ممکن است با کاهش حجم intravascular


بواسطه ازدست دادن خون، دهیدراتاسیون، یا بیماریهایی از قبیل نارسایی احتقانی قلب، افت فشارخون، و نارسایی کلیوی ایجاد شود که منجر به کاهش حجم موثر خون می شود. مقاومت سرخرگی pre

- و Postglomerular


مسئول ابقاء پرفیوژن کلیوی و میزان فیلتراسیون گلومرولی است. اتساع عروقی preglomerular

(آوران) و انقباض عروقی post-glumerular

(وابران) به ترتیب با پروستاگلندین ها و آنژیوتانسینII


کنترل می شوند. قطع این مسیرها توسط داروهایی از قبیل NSAIDs


و مهارکننده های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین (ACE

) منجر به هایپوفیوژن کلیوی می گردد. بیماران با بیماری زمنیه از قبیل افراد مسن و افراد مبتلا به فشار خون پایین و کم آبی در خطر بخصوص DIRF


هستند.5و4و1 با در نظر گرفتن فراهمی زیستی NSAIDs


و میزان روبه رشد جمعیت مسن، خطر بروز نارسایی کلیوی القاء شده توسط دارو کاملاً بالا است Intrinsic ARF


برای 10% تا 50% موارد ARF


به شمار می آید و از آسیب بافت کلیه نتیجه می شود. بیماریهای مختلف التهابی، از قبیل لوپوس اریتماتوز سیستمیک می تواند منجر به گلومرونفریت شود. نفریت بینابینی از التهاب بافت بینابینی کلیه و توبولها نتیجه می شود و با عفونت ها، بیماریهای واسطه گری شونده با سیستم ایمنی از قبیل سارکوئیدوزیس و لنفوما و داروها می تواند ایجاد شود. داروهایی که اغلب بیشتر در بروز نفریت بینابینی دست دارند شامل آنتی بیوتیک های خاص، ضد ویروسها و سرکوب کننده ها سیستم ایمنی هستند. آسیب توبولار کلیوی معمولاً از ایسکمی یا داروها نتیجه می شود. توبولها بواسطه مکانیسم های انتقال فعال و پروسه های متابولیکی یک نیاز بالای ذاتی به انرژی دارند. این مسئله توبولها را بخصوص به کاهش اکسیژن حساس می کند. داروهایی از قبیل آفووتریسین B


تعادل بین نیاز به اکسیژن و ذخیره را برهم می زند که به آسیب توبولار منجر می شود.10و5 داروهای دیگر از قبیل آمینوگلیکوزیدها، مواد حاجب و فلزات سنگین، در کلیه تغلیظ می شوند و یک اثر سمی مستقیم معمولاً به شیوه وابسته به دوز ایجاد می کنند.10و5و4 Postrenal ARF


برای تنها 10% موارد ARF


به شمار می رود و از انسداد در لوله ادراری نتیجه می شود که از خروج و حذف اوره جلوگیری می کند.4 به منظور بروز ARF


انسداد باید هر دو کلیه ها را شامل شود.1 بیماران در خطر برای Postrenal ARF


شامل افراد با بدخیمی، بیماری پروستات، و انسداد راه خروجی مثانه هستند. داروهایی از قبیل آسیکلوویر و متوترکسات می توانند رسوب کریستال در توبولها را ایجاد کنند، که می تواند هنگامیکه بیمار دهیدراته است رخ دهد. داروهای با حلالیت پایین ممکن است کریستال هایی تشکیل دهند که سبب انسداد برون ده ادرار و نارسایی کلیوی بعدی شود. NSAIDs هر سال، تا 5% افرادیکه NSAIDs


مصرف می کنند سمیت کلیوی را بروز خواهند داد، که منجر به بستری شدن در بیمارستان و افزایش هزینه مراقبتی می گردد. تمام NSAIDs


سیکلواکسیژناز را مهار می کنند، آنزیمی که جهت تبدیل آراشیدونیک اسید به پروستاگلندین ها نیاز است. پروستاگلندین ها نه تنها در پروسه التهابی دخیل هستند بلکه در کلیه ها وجود دارند. آنها اثرات منقبض کننده های عروقی(نوراپی نفرین، آنژیوتانسینII


، وازوپرسین) را با ایجاد اتساع عروقی سرخرگ آروان متعادل می کنند. در نهایت منجربه ذخیره خونی کلیوی کافی و فشار فیلتراسیون گلومرولی می شود. بی شک انقباض عروقی سرخرگ آوران در بیمارانیکه NSAIDs


مصرف می کنند سبب کاهش جریان خون به کلیه ها می شود که منجر به کاهش میزان فیلتراسیون گلومرولی وایسکمی کلیوی می گردد. NSAIDs


باید در بیماران با خطر بالای نارسایی کلیوی اجتناب شوند یا با احتیاط مصرف شوند. مهارکننده های COX2


بواسطه اثرات مشابه روی عملکرد کلیه در این هشدار قرار می گیرند. بیماران باید مصرف آسپرین را برای محافظت قلب ادامه دهند زیرا دوزهای پایین به میزان قابل توجهی سطوح پروستاگلندین را در کلیه ها تحت تاثیر قرار نمی دهند.11 بیمارانیکه دوزهای بالایی از NSAIDsمصرف می کنند، افراد با بی کفایتی کلیوی زمینه، و افراد مسن در خطر بیشتر سمیت قرار دارند. فاکتورهایی که کاهش حجم و یا کاهش جریان خون به کلیه ها را ایجاد می کنند، از قبیل نارسایی احتقانی قلب، دهیدراتاسیون، و دیورز بیش از حد، بیماران را به ARF


مستعد می کند.12 هنگامیکه داروهایی را که می توانند ARF


را تسریع کنند می پیچید، با بیماران روی خطر، در مورد کاربرد NSAIDs OTC

بدون مشاوره با داروساز یا پزشک مشورت کنید.

مهارکننده های ACE


و مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین مهارکننده های ACE

و مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین II


علت مکرر دیگر ARF


بخصوص در بیماران با استنوزیس سرخرگ کلیوی شدید یا بیماری مزمن کلیه و در افرادیکه برای نارسایی احتقانی قلب در بیماران بستری می شوند، هستند. دستورالعمل های کنونی مهارکننده های ACE


را برای بیماران با بیماری مزمن کلیه و نارسایی سیستولیک قلب به دلیل فواید ثابت شده آنها بر بیماری یا مرگ و میر،توصیه می کنند. 13 هرچند، در ابتدا دوزهای پایین باید بکار رود و عملکرد کلیه باید به صورت مکرر مانیتور شود. فشار گلومرولی به طور معمول جهت ابقاء فیلتراسیون کافی بدون تکیه بر مقاومت postglomerular


به اندازه کافی بالا است. هرچند در زمان کاهش جریان خون، فیلتراسیون گلومرولی به مقاومت ایجاد شده در سرخرگ وابران از طریق انقباض عروق واسطه گری شده با آنژیوتانسینII


وابسته است. مهار کننده های ACE


مقاومت خروجی از گلومرولها را کاهش می دهند که منجر به کاهش فشار و فیلتراسیون گلومرولی می شود افزایشی در SCr


تا 30% در دو تا پنج روز اول درمان با مهار کننده ACE


انتظار می رود. این اثر پس از چند هفته از درمان تثبیت خواهد شد و تا قطع دارو باقی می ماند.5 درمان با یک مهار کننده ACE


باید در صورتیکه SCr


به میزان بیش از 30% افزایش یافت متوقف شود و اگر کاهش یافت دوباره شروع شود. بواسطه فوایدی که از درمان طولانی مدت نتیجه می شود، یک کاهش خفیف در عملکرد کلیه بواسطه مهار کننده ACE


مورد قبول است درمان باید در دوزهای پایین شروع شود، بخصوص در بیماران با فاکتورهای خطر زمینه، و دوز باید به تدریج تیتر شود. اجتناب از کم آبی و مصرف زیاد دیورتیک ها و NSAID


مهم است.

آنتی بیوتیک های آمینوگلیکوزیدی آمینوگلیکوزیدها جهت درمان عفونت هایی با باکتریهای گرم منفی بکار می روند. آنان هنگامیکه برای یک دوره کامل درمانی بکار روند، نفروتوکسیسیته را در میان 10% تا20% بیماران ایجاد می کنند.14 مکانیسم اولیه ARF


القاء شده توسط آمینوگلیکوزیدها صدمه به توبول پروکسیمال منجر به نکروز سلولی است. این مسئله از طریق اتصال بارهای کاتیونی روی گروه های آمین سلولهای اپیتلیال توبولار رخ می دهد. مرگ سلول توبولار ناشی از تولید رادیکال های آزاد اکسیژن و تغییرات بعدی در عملکرد سلولی رخ می دهد. فاکتورهای خطر برای ARF
[size=large][font=B Lotus]

القاء شده با آمینوگلیکوزید شامل دوز آمینوگلیکوزید (به عنوان مثال دوز تجمعی بالا،

موضوع‌های مرتبط با این موضوع...
توصیه‌هایی برای بیماران کلیوی در نوروز
نکته هايي درباره کليه ها و علايم هشدار دهنده بيماري کليه