خیلی خوب بود

پرنده بر شانه های انسان نشست.
انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت:
اما من درخت نیسم.تو نمی توانی روی شانه ی  من آشیانه بسازی.
انسان خندید و این به نظرش خنده دار ترین اشتباه ممکن بود.
پرنده گفت:راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟؟
انسان منظور پرنده را نفهمید و باز هم خندید.
پرنده گفت:نمی دانی در آسمان چقدر جای تو خالیست.
انسان دیگر نخندید.انگار ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد.
چیزی که نمی دانست چیست.شاید یک آبی دور.یک اوج دوست داشتنی...
پرنده گفت:غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن یادشان رفته
درست است پروازبرای پرنده ضرورت است امااگر تمرین نکند فراموش می شود            
انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اینکه چشمش به یک آبی بزرگ افتادو
یاد آورد که روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بودو
چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.
آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت دو بال آفریده بودم؟
زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما
تو آسمان را ندیدی.
راستی عزیزم
                      بالهایت را کجا گذاشتی؟

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی  را احساس کرد
آن وقت رو به خدا کرد و گریست....

در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر10 ساله‌اى وارد قهوه فروشى هتلى شد و پشت میزى نشست. خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت.
پسر پرسید: بستنى با شکلات چند است؟
خدمتکار گفت: 50 سنت

پسر کوچک دستش را در جیبش کرد ، تمام پول خردهایش را در آورد و شمرد . بعد پرسید: بستنى خالى چند است؟
خدمتکار با توجه به این که تمام میزها پر شده بود و عده‌اى بیرون قهوه فروشى منتظر خالى شدن میز ایستاده بودند، با بی‌حوصلگى گفت : 35 سنت
پسر دوباره سکه‌هایش را شمرد و گفت:

براى من یک بستنى بیاورید.
خدمتکار یک بستنى آورد و صورت‌حساب را نیز روى میز گذاشت و رفت. پسر بستنى را تمام کرد، صورت‌حساب را برداشت و پولش را به صندوق‌دار پرداخت کرد و رفت. هنگامى که خدمتکار براى تمیز کردن میز رفت، گریه‌اش گرفت. پسر بچه روى میز در کنار بشقاب خالى، 15 سنت براى او انعام گذاشته بود !

بازگشت کودکی

پسرک گفت : " گاهی اوقات قاشق از دستم می افتد . "

پیرمرد گفت : " من هم همینطور . "

پسرک آرام نجوا کرد : " من شلوارم را خیس می کنم . "

پیرمرد خندید و گفت : " من هم همینطور "

پسرک گفت : " من خیلی گریه می کنم ."

پیرمرد سری تکان داد و گفت : " من هم همینطور . "

اما بدتر از همه این است که... پسرک ادامه داد:آدم بزرگ ها به من توجه نمی کنند .

بعد پسرک گرمای دست چروکیده ای را حس کرد .

" می فهمم چه حسی داری . . . می فهمم . "

استاد: پسر! چند بار گفتم سرِکلاس من دیر نیا؟ تمرکز حواس من و بقیه را به‌هم می‌ریزد این دیر آمدن‌های شما.
دانشجو: استاد شرمنده. رفته بودیم سر قبر شهدا برای آنها فاتحه خواندیم یه خورده دیر شد.
استاد: چی؟...فاتحه خواندن که باعث تاخیر نمیشود. مگر رفته بودی بهشت زهرا؟
دانشجو: نه استاد. توی همین محوطه جلوی دانشکده. آخه چند تا شهید را آورده‌اند اینجا دفن کرده‌اند تا ما همیشه به یاد آنها باشیم و آرمان‌های آنها را از یاد نبریم.
استاد (با تعجب): عجب!... چرا آنها را آوردند توی محوطه دانشگاه؟ چرا نبردند توی بازار تهران؟ آنها که واجب ترند.
دانشجو: میگن این نظر مقام معظم رهبری بوده که شهدا را بیاورند توی دانشگاه.
استاد: (زیر لب یک چیزی را میگوید که خوب شنیده نمیشود ولی اولش این بود: آخ به کله مقام معظم...)
دانشجو: استاد! این که چیزی نیست میگن قراره توی هر کلاسی چند تا شهید بیاورند تا معنویت کلاس برود بالا.
استاد: مگه اینجا کلاس آناتومی‌ یا کالبد شکافیه؟... حیف! که نمیشه حرف زد... آخه مگه اینجا شابدوالعظیمه که مرده‌ها را میاورند اینجا خاک میکنند؟ اینجا دانشگاه است محل درس و مشق. محل یادگیری علم و دانش. نه صحن امامزاده داوود و امامزاده هاشم.
...اصلا کی گفته که دفن شهدا در اینجا باعث رشد آرمان‌گرایی میشود؟
بروید توی کل دنیا بگردید ببینید یک دانشگاه را پیدا میکنید که آنجا را کرده باشند قبرستان؟
اصلا ولش کنید...بگذار به درس خودمان برسیم. تو هم برو بنشین.

ینچ دقیقه بعد:
یک دانشجوی دیگر با تاخیر وارد میشود.
استاد: تو هم رفته بودی سر مزار شهدا؟
دانشجو: نه استاد. ما را جلوی دانشگاه گرفته بودند بخاطر وضع سر و روی‌مان.
استاد: ولی تو که پیراهنت آستین بلنده؟
دانشجو: نه استاد. مشگل پیراهن نبود. همینطوری گیر داده بودند می‌خواستند اذیت کنند. میگفتند مدل موی شما مثل هنرپیشه‌های توی ماهواره‌هاست.
استاد (آهی می‌کشد): خب... برو بنشین....خدا آخر و عاقبت این مملکت را ختم به خیر کند.

ده دقیقه بعد:
یک دانشجوی دیگر وارد میشود.
استاد: بابا این چه وضعیه؟... خانم‌ها آقایون. لطفا دیر نیاین.
دانشجو: شرمنده استاد. توی ترافیک گیر کرده بودیم. این بسیجی‌ها وسط خیابون نماز جماعت می‌خواندند. راه بسته شده بود. صبر کردیم نمازشان تمام بشه.
استاد: بفرمایید بنشینید.

پنج دقیقه بعد:
یک دانشجوی دختر وارد میشود.
استاد: با این وضع نمیشه درس گفت. یک موضوع را چند بار باید تکرار کنم؟...
شما چرا دیر کردید سرکار خانم؟
دانشجو: استاد مسجد بودیم. اینقدر خوب بود که حیف بود وسط کار ول کنیم بیاییم بیرون. جای شما خالی خیلی حال داد.
استاد: دوستان بجای ما. بفرمایید ببینم سرگرم نماز و عبادت بودید؟
دانشجو: نه استاد. نمایشگاه عکس و نقاشی بود.
استاد (با تعجب): نمایشگاه عکس و نقاشی را آورده‌اند توی مسجد؟
دانشجو: بله استاد. هر ساله این کار را میکنند. تا آخر این هفته هم هست حتما بروید ببینید.
استاد:والا من که نمی‌فهمم توی این مملکت چی میگذره. مسجد شده آتلیه هنر. وسط خیابان شده مسجد. دانشگاه شده قبرستان.
هیچ چیزی سرجای خودش نیست. یک جای سالم توی این مملکت را نگذاشته‌اند باقی بماند. همه جا را گند زدند... بگذریم برگردیم سر درس خودمون.

یک دقیقه بعد:
یک بسیجی در حالی که لباس رزم پوشیده با مقداری کاغذ و مدارک وارد میشود:
بسیجی: استاد ببخشید به برادرها و خواهرها اعلام کنید که فرم ثبت نام عملیات استشهادی اینجا هست. دانشجویان عزیز بیایند و این فرم‌ها را پرکنند. اجرتان با آقا امام زمان!

استاد سرش را تکان میدهد. گچ را به گوشه‌ای پرت میکند و میرود بیرون سیگار بکشد.

ماجرای خواندنی دعا کردن و سیگار کشیدن!!


در بازگشت از كلیسا، جك از دوستش ماكس می پرسد: «فكر می كنی آیا می شود هنگام دعا كردن سیگار كشید؟»
ماكس جواب می دهد: «چرا از كشیش نمی پرسی؟»
جك نزد كشیش می رود و می پرسد: «جناب كشیش، می توانم وقتی در حال دعا كردن هستم، سیگار بكشم.»
كشیش پاسخ می دهد: «نه، پسرم، نمی شود. این بی ادبی به مذهب است.»
جك نتیجه را برای دوستش ماكس بازگو می كند.
ماكس می گوید: «تعجبی نداره. تو سئوال را درست مطرح نكردی. بگذار من بپرسم.»
ماكس نزد كشیش می رود و می پرسد: «آیا وقتی در حال سیگار كشیدنم می توانم دعا كنم ؟»
كشیش مشتاقانه پاسخ می دهد: «مطمئناًً، پسرم. مطمئناً.»

نگاهت را عوض کن!!
شرلوک هلمز، کارآگاه معروف، و معاونش واتسون رفته بودند صحرانوردی و شب هم چادری زدند و زیر آن خوابیدند. نیمه های شب هلمز بیدار شد و آسمان را نگریست. بعد واتسون را بیدار کرد و گفت: "نگاهی به بالا بینداز و به من بگو چه می بینی؟" واتسون گفت:"میلیون ها ستاره می بینم".هلمز گفت: "چه نتیجه ای می گیری؟". واتسون گفت: "از لحاظ روحانی نتیجه می گیرم که خداوند بزرگ است و ما چقدر در این دنیا حقیریم. از لحاظ ستاره شناسی نتیجه می گیرم که زهره در برج مشتری ست، پس باید اوایل تابستان باشد. از لحاظ فیزیکی نتیجه می گیرم که مریخ در محاذات قطب است، پس باید ساعت حدود سه نیمه شب باشد ". شرلوک هلمز قدری فکر کرد و گفت: "واتسون! تو احمقی بیش نیستی! نتیجه ی اول و مهمی که باید بگیری این است که چادر ما را دزدیده اند ".

داستان واقعی جوان دانشجویی كه با مادر همكلاسی خود ازدواج كرده است

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پلیس، روزی كه دانشگاه قبول شدم فكر می
كردم تمام مشكلات زندگی ا م حل شده است و خیلی خوشحال از شهرستان راهی
مشهد شدم تا در دانشگاه درس بخوانم . من كه با ورود به شهری بزرگ احساس
غربت می كردم در همان روز های اول ترم، با یكی از هم كلاسیهایم صمیمی شدم
وكم كم دوستی ما باعث شد تا پا به خانه آنها بگذارم كه ای كاش پاهایم قلم
می شدند و هیچ وقت به آن جا نمی رفتم!پسر جوان در حالی كه اشك می ریخت به
كارشناس اجتماعی كلانتری میدان جهاد مشهد گفت: « پیام» چهار خواهر و برادر
دارد و چند سال قبل پدرش را از دست داده بود .من از همان لحظه اول كه وارد
منزل آنها شدم متوجه رفتار عجیب و غریب و محبت بی حدو اندازه مادر وی شدم
اما فكر نمی كردم در چه تله ای افتاده باشم! چون مادر دوستم از نظر سنی
جای مادر خودم بود. مدتی گذشت و وابستگی خانواده پیام به من خیلی زیاد شد
تا جایی كه اگر یك روز به خانه شان نمی رفتم مادرش تماس می گرفت و حالم را
می پرسید.او بالاخره یك روز با مكر و حیله مرا كه پسری 22 ساله هستم را در
حلقه هوس های شیطانی گرفتار كرد و گفت : می توانیم با هم از دواج موقت
كنیم !با شنیدن این حرف از زنی كه مادر دوستم بود ناراحت شدم می خواستم
گوشی را قطع كنم كه او مرا خام كرد و با وعده و وعید سرم را كلاه گذاشت .
چند ماه از این ازدواج موقت گذشت و او كه با محبت های خودش مرا گول زده
بود گفت باید با هم ازدواج دائم كنیم . دیگر نمی فهمیدم چكار می كنم و چه
بلایی قرار است به سرم بیاید لذا دست زنی كه 21 سال از من بزرگتر است را
گرفتم و با هم به محضر رفتیم و او را با مهریه 1000 سكه طلا به عقددائم
خودم درآوردم.اما چشمتان روز بد نبیند چون از فردای آن روز مشكلات من شروع
شد و همسرم سر ناسازگاری گذاشت . از طرفی مادر و پدرم از شهرستان مدام
تماس می گرفتند و می گفتند دختر یكی از اقوام را می خواهیم به عقد تو در
بیاوریم زودتر بیا و شناسنامه ات را هم بیاور.الان من و همسرم با هم درگیر
هستیم و جالب این جاست كه دوستم پیام نیز كه حالا پسر خوانده ام شده است
نسبت به این ماجرا و اختلافات ما هیچ گونه حساسیت و عكس العملی نشان نمی
دهد . شاید باور نكنید من دو سه بار از دست این زن كتك مفصلی خورده ام .
او شناسنامه ام را گرفته است و می گوید با پدر و مادرت تماس بگیر تا
بیایند و عروس شان را ببینند و مهریه ام را نیز با خود بیاورند چون باید
مرا طلاق بدهی!تازه می فهمم این حیله برای نقد كردن مهریه ای سنگینی است
كه طوق آن را بگردن نهاده ام. امروز به كلانتری آمده ام تا راهنمایی بگیرم
ضمن این كه از آبرویم خیلی می ترسم و نمی دانم جواب پدر و مادرم كه این
قدر برایم زحمت كشیده اند و با هزار امید و آرزو مرا به دانشگاه فرستاده
اند را چه بدهم و چه طور توی چشمان شان نگاه كنم. در ارتباط با این پرونده
نظر علیرضا حمیدی فر، كارشناس ارشد روان شناسی را جویا شدیم وی معتقد است
در بروزاین مشكل، پسر دانشجو به خاطر ضعف درقدرت « نه» گفتن، ناآگاهی از
مهارت های اجتماعی و بین فردی و تشخیص موقعیت ها، عقده های ناگشوده دوران
نوجوانی و عدم گذار موفقیت آمیز از بحران های دوران نوجوانی كه پیش نیاز
موفقیت در دوران جوانی( همسر گزینی) می باشد و همسر وی نیز به دلایلی
مانند جبران شكست ها و ناكامی های قبلی كه باعث ترغیب وی به ازدواج شده
است نقش دارند . وی توصیه كرد افراد و به ویژه جوانان بایستی مولفه های
مهارت ابراز وجود كه برخی از آنها عبارتست از جلوگیری از پایمال شدن حقوق
خود و رد تقاضا های نامعقول دیگران، برخورد درست و موثر با واقعیت ها، حفظ
اعتماد به نفس و انتخاب آزادانه، مواضع خود را بیاموزند وآنها را در زندگی
به كار بندند تا شاهد این گونه موارد نباشیم!

طناب

داستان درباره ی یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود.اوپس از سال ها اماده سازی ماجراجویی خود را اغاز کرد.

ولی از انجا که اٿتخار کار را ٿقط برای خود می خواست تصمیم گرٿت به تنهایی از کوه بالا برود.شب ،بلندی های کوه را در برگرٿته
بود و مرد هیچ چیز را نمی دید. همه چیز سیاه بود اصلا دید نداشت ابر روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود

همان طور که از کوه بالا می رٿت پایش لیز خورد.در حالا که به سرعت سقوط می کرداز کوه پرت شد.در حال سقوط ٿقط لکه های سیاهی مقابل
چشمانش می دیدو احساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله ی قوه جاذبه او را در خود می گرٿت.

همچنان سقوط می کرد ، در ان لحظات تمام رویداد های خوب و بد زندگییش به یادش امد.اکنون ٿکر می کرد مرگ چقدر به وی نزدیک است.
ناگهان احساس کرد طناب دور کمرش محکم شدودر میان اسمان و زمین معلق ماند.در این لحظه سکون چاره ای برایش نماند جز انکه ٿریاد بزند

خدایا کمکم کن

ناگهان صدای پرطنینی از اسمان شنیده شد:
چه می خواهی.
-ای خدا نجاتم بده
واقعا باور داری که می توانم نجاتت دهم
-البته که باور دارم
اگر باور داری طنابی که به دور کمرت بسته است پاره کن

یک لحظه سکوت....ومرد تصمیم گرٿت با تمام نیرو طناب را بچسبد.
گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند.بدنش از طناب اویزان بود وبادستهایش محکم طناب را گرٿته بود در حالی که او ٿقط یک متر از زمین ٿاصله داشت.

به خاطرکسی که به خاطرهیچ زندست...

پرسید: به خاطر کی زنده هستی؟ با اینکه دوست داشتم باتمام وجود
داد بزنم به خاطر تو ، بهش گفتم: به خاطرهیچکس ...
پرسید پس به خاطر چی زنده هستی؟ با اینکه دلم داد می کشید
به خاطر تو ، با یه بغض غمگین بهش گفتم: به خاطرهیچکس ...

ازش پرسیدم تو به خاطر چی زنده هستی؟
در حالی که اشک تو چشماش جمع شده بود گفت:
به خاطرکسی که به خاطرهیچ زندست...