یكى بود، یكى نبود، غیر از خدا هیچ كس نبود.

روزى روزگارى در ولایت غربت یك پیرزنى بود به نام «ننه قمر» و این ننه قمر از مال دنیا فقط یك دختر داشت كه اسمش «دلربا» بود و این دلربا در هفت اقلیم عالم مثل و مانندى نداشت؛ از بس كه زشت و بد تركیب و بدادا و بى كمالات بود.

یك روز كه این دلربا توى خانه وردل ننه قمر نشسته بود و داشت به ناخن هایش حنا مى گذاشت، آهى كشید و رو كرد به مادرش و گفت: «اى ننه، مى گویند:

«بهار عمر باشد تا چهل سال. با این حساب،
توپ سال نو را كه در كنند، دختر یكى یك دانه , ات، پایش را مى , گذارد توى
تابستان عمر. بدان و آگاه باش كه من دوست دارم تابستان عمرم را در خانه
شوهر سپرى كنم و من شنیده ام كه یك دستگاهى هست كه به آن مى گویند
«كامپیوتر» و در این كامپیوتر همه جور شوهر وجود دارد. یكى از این دستگاه ,
ها برایم مى خرى یا این كه چى؟»

ننه قمر «لاحول» گفت و لبش را گاز گرفت و دلسوزانه، بنا كرد به نصیحت كه:

مردى كه توى دستگاه عمل بیاید، شوهر بشو
و مرد زندگى نیست. تازه بچه دار هم كه بشوى لابد یا دارا و سارا مى زایى
یا از این آدم آهنى هاى بدتركیب یا چه مى دانم پینوكیو...
,

وقتى ننه قمر دهانش كف كرد و قلبش گرفت و خسته شد، دلربا شروع كرد به تعریف از كامپیوتر و اینترنت و چت و این كه شوهر كامپیوترى هم مثل شوهر راست راستكى است و آنقدر گفت و گفت تا ننه قمر راضى شد براى عاقبت به خیرى دخترش، سینه ریز و النگوهاى طلایش را بفروشد و براى دلربا كامپیوتر مجهز به فكس مودم اكسترنال و كارت اینترنت پرسرعت و هدست و كلى لوازم جانبى دیگر بخرد.
,

بارى , اى برادر بدندیده و اى خواهر نوردیده، دستگاه را خریدند و آوردند گذاشتند روى كرسى و زدندش به برق و روشنش كردند. دلربا گفت:

«اى مادر، در این وقت روز، فقط بچه هاى
مدرسه اى و كارمندهاى زن و بچه دار توى ادارات، مى روند در چت و تا نیمه
شب خبرى از شوهر نیست.» به همین خاطر، از همان كله ظهر تا نیمه شب، ننه قمر نشست در پشت دستگاه و با جدیت تمام به بازى ورق گنجفه و با دل و اسپایدر پرداخت.
,

نیمه شب دلربا دستگاه را تحویل گرفت و وصل شد به اینترنت و یك «آى دى» به نام «دلربا آندرلاین تنها ۴۳۷» براى خود ثبت كرد و رفت توى یكى از اتاق هاى «یارو مسنجر». به محض ورود، زنگ ها به افتخارش به صدا درآمدند و تا دلربا به خودش جنبید، متوجه شد كه چهل _ پنجاه تا شوهر بالقوه، دورش را گرفته اند. دلربا كه
دید حریف این همه خواستگار مشتاق و دلداده نیست، همه پیغام ها را خواند و
سر آخر از نام یكى از آنها خوشش آمد و با ناكام گذاشتن خیل خواستگاران
سمج، با همان یكى گرم صحبت شد. در زیر متن مكالمات نوشتارى آن دو به
اختصار درج مى شود:

پژمان آندرلاین توپ اند باحال: سلام. اى دلرباى زیباى شیرین كار، خوبید؟

دلربا آندرلاین تنها ۴۳۷: سلام. مرسى. یو خوبى؟

پژمان: مرسى + هفتاد. سین، جیم، جیم پلیز. [سین، جیم، جیم: همان A/S/L به زبان غربتى است؛ یعنى: سن؟ جنسیت؟ جا و مكان زندگى]

دلربا: هجده، دال، بوغ [یعنى هجده ساله ام، دخترم و در بالاى ولایت غربت به زندگانى اشرافى مشغولم. ترجمه و تفسیر از بنده نگارنده] یو چى؟

پژمان: من بیست و چهار، پ، بوغ. خوشبختم! [یعنى خوشوقتم.]

دلربا: لول. [یعنى حسابى لول و كیفورم. همان LOL] پس همسایه ایم.

پژمان: بله ولى من براى ادامه تحصیل دارم ویزا مى گیرم كه بروم در
جابلقا چون كه هم در آنجا آزادى مى باشد و هم سى دى با كیفیت آینه آنجا
هست و من همه كس و كارم (یعنى دخترخاله پسر عمه دایى مامانم) در آنجا
زندگى مى كنند.

دلربا: اوكى، درك مى كنم به قول مامى: توبى اور نات توبى. راستى نگفتى چه شكلى هستى؟

پژمان: قد ،۱۸۵ وزن ،۸۰ موخرمایى روشن و بلند، پوست سفید، چشم آبى.

دلربا: من قدم ،۱۷۴ وزن ،۶۰ رنگ چشمم هم یك چیزى بین آبى و سبز.

پژمان: واى خداى من... راست مى گویى؟

دلربا: وا... یعنى خیلى زشتم؟

پژمان: نه... اتفاقاً بى نظیرى. راستش نمى دانم چطور شد كه همین
الان، یك دفعه به من احساس ازدواج دست داد. آه , اى دلرباى من، چشمان تو
حرمت زمین است و یك قشنگ نازنین است...

دلربا: اى واى خدا مرا بكشد كه با بیان حقیقتى ناخواسته، تیر عشق را بر قلبت نشاندم.

حالا دو تا حیران من و تو، زار و گریان من و تو...

پژمان: اى نازنین، بدجورى من خاطرخواه توام آیا حالیت مى باشد؟ تكه تكه كردى دل من را، بیا بیا بیا كه خیلى مى خواهمت.

دلربا: حالا من چه خاكى به سر بریزم با این عشق پاك و معصوم؟ من مى
خواهم ایوان رویا را آب پاشى كنم و امشب هرجور شده و با هر بدبختى، عكس تو
را نقاشى كنم. اما تو را چه جورى بكشم چرا كه وسایل نقاشى ام كم و كسر
دارد و من مداد مخملى ندارم.

پژمان: اوه ماى گاد... اصلاً اى دلرباى نازنین من، بیا تا برویم از
این ولایت غربت من و تو. تو دست مرا [البته بعد از جارى شدن صیغه عقد.
یادآورى از بنده نگارنده] بگیر و من دامن تو را [البته بعد از جلب رضایت
زوجه و خانواده او و همچنین طى مراحل قانونى. ایضاً یادآورى اخلاقى از
بنده نگارنده] بگیرم. كاش هم اكنون در كنارم بودى تا... اصلاً ولش كن،
الان هر چه بگوییم این یارو «بنده نگارنده» مى خواهد وسطش پیام اخلاقى
بدهد. بیا شماره تلفن مرا بنویس و تماس بگیر تا بدون مزاحم حرف هاى مان را
بزنیم...
,

ما از این افسانه نتیجه مى گیریم كه اگر جوانان را نصیحت كنیم، رازشان را به ما نمى گویند!

قصه ما به سر رسید، غلاغه به خونه اش نرسید!

منبع :

برای دیدن لینک ها باید ثبت نام کنید . برای ثبت نام در انجمن کلیک کنید

نقل قول:نیمه شب دلربا دستگاه را تحویل گرفت و وصل شد به اینترنت و یك «آى
دى» به نام «دلربا آندرلاین تنها ۴۳۷» براى خود ثبت كرد و رفت توى
یكى از اتاق هاى «یارو مسنجر». به محض ورود، زنگ ها به افتخارش به صدا
درآمدند و تا دلربا به خودش جنبید، متوجه شد كه چهل _ پنجاه تا شوهر
بالقوه، دورش را گرفته اند. دلربا كه
دید حریف این همه خواستگار مشتاق و دلداده نیست، همه پیغام ها را خواند و
سر آخر از نام یكى از آنها خوشش آمد و با ناكام گذاشتن خیل خواستگاران
سمج، با همان یكى گرم صحبت شد.

وااااااااای
مردم از خنده

البته بیشتر گریه داشت !!!

به قول شاعر

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است
کارم از گریه گذشت , بدان میخندم !