مصاحبه با داریوش اقبالی

از او قول یک مصاحبه اختصاصی مفصل‌تر هم گرفتم که پس از بازگشتش از سفر آمریکا به وعده‌اش وفا کرد و موفق به دیدار مجدد او در پاریس شدم. از این سفر ویژه ‌برنامه‌ای با داریوش و درباره داریوش به همراه آورده‌ام و در کنار شنیدن آهنگهای پرخاطره او، گفته‌های این خواننده محبوب را درباره گذشته‌اش، مبارزه‌اش با معضل اعتیاد و آلبوم جدیدش خواهید شنید.

داریوش اقبالی در ۱۵ بهمن سال ۱۳۲۹ خورشیدی در تهران به دنیا آمد. به گفته خود، او با موسیقی بزرگ شده است و به خصوص به ترانه‌های آذری تعلق خاطر دارد. به قول خود او گویی خواننده به دنیا آمده بوده است! از کودکی به آواز خواندن عشق می‌ورزید و در راه‌پله خانه می‌نشست و ضرب می‌گرفت و کنسرت اجرا می‌کرد.

در اوائل دهه سوم زندگیش با کمک حسن خیاط‌باشی وارد کار حرفه‌ای موسیقی شد، هرچند که تا چند آهنگ او پرفروش و محبوب نشده بودند و اولین قرارداد رسمی خود را امضا نکرده بود، خود نیز باور نمی‌کرد که قضیه جدی است و دارد شو‌خی شوخی خواننده می‌شود! اولین ترانه داریوش «به من نگو دوستت دارم» بود که با صدای پراحساس و اجرای قوی او به زودی در میان مردم بسیار محبوب شد. بعد از گذشت ۳۵ سال و صدها ترانه داریوش شهرت خود را به عنوان یک خواننده پرتوان ایرانی حفظ کرده است.

داریوش پس از ترک قطعی اعتیاد (من شاهدش هستم که حتی دیگر سیگار هم نمی‌کشد!) دچار نوعی تحول فکری شده است و به دنیا با نگاهی مثبت‌تر و خوشبینانه‌تر می‌نگرد. به گفته او در آلبوم جدیدش تأثیر این تحول را تا حدودی خواهیم دید، به خصوص که می‌گوید دلش برای عاشقانه خواندن تنگ شده است، و در کنار همسر و فرزند خردسالش میلاد و در کانون گرمی که برای او امنیت و آرامش ذهنی فراهم می‌کند، مسلماً الهام و ترغیب کافی را برای این نگرش مثبت و امیدوارانه داراست.

میلاد کوچولو از همین حالا میکروفون به دست می‌گیرد و با ادا و اطوار شیرین ترانه‌های پدرش را با لحن بچگانه می‌خواند و گاهی از او تقاضای کنسرت اختصاصی می‌کند! کسی چه می‌داند، شاید در سالهای آینده شاهد قدم گذاشتن پسر در راه پدر باشیم. هرچند که به گفته داریوش این راه بسیار پردست‌انداز است و بازار موسیقی با نیروهای تازه‌نفس بسیار بی‌رحمانه برخورد می‌کند.

دغدغه اصلی ذهن داریوش مبارزه با آسیبهای اجتماعی و کمک به کسانی‌ است که در ابتدای راه دشوار و پر پیچ و خم ترک اعتیاد ایستاده‌اند. بنیاد آینه و سایت بهبودی ابزار تماس او با جوانان ایرانی در سراسر دنیا هستند. او همچنین در وبلاگ خود که تازگی دوباره به راه انداخته است به این موضوع می‌پردازد و برنامه‌ها و سمینارهای خود را معرفی می‌کند.

کمتر می‌بینیم که یک شخصیت معروف و شناخته‌شده، با این صراحت و صداقت از تجربه خود از درگیری با اعتیاد سخن بگوید و تا این حد برای انتقال دانسته‌های خود به دیگر آسیب‌دیدگان احساس مسئولیت کند. احساس من در حین گفتگو با داریوش این بود که کاملاً راحت و آزاد و بی غل و غش حرف می‌زند و به هیچ وجه قصد سرپوش گذاشتن و تحریف واقعیتها را ندارد. او از خانواده‌ها نیز درخواست می‌کند که وظیفه خود در آشنایی با بیماری اعتیاد را جدی بگیرند و خطر آن را کتمان نکنند.

البته جنبه هنری فعالیتهای داریوش را نباید از یاد برد و کماکان در حال اجرای کنسرت در سراسر دنیا و ضبط آلبوم تازه‌اش است. در ویژه‌برنامه رادیو زمانه شعر زیبای یکی از آهنگهای جدید این آلبوم با نام «شطرنج» را با دکلمه داریوش می‌شنوید که گذشته و حال پر فراز و نشیب ایرانیان را با صفحه شطرنج و مهره‌های آن تشبیه می‌کند.

ضرب‌المثلی فرنگی می‌گوید که مواظب باش چه آرزویی می‌کنی، چون ممکن است برآورده شود! داریوش زمانی آرزوی ترک کشور را داشت، اما با خروج او موافقت نمی‌شد. او تعریف می‌کند که چگونه حمله به او با اسید ناخواسته سبب خیر شد و توانست به خاطر عمل جراحی بر مشکلات خروج از کشور فائق بیاید، به گونه‌ای که در زمان وقوع انقلاب در ایران به سر نمی‌برد و دیگر هرگز نتوانست بازگردد.